11 februari 2020 – Leer van mijn fouten

(Deel drie)

De afgelopen twee dagen heb ik twee blogs geplaatst. De eerste gaat over mijn theorie dat verslaving een keuze is, de tweede gaat over hoe het brein verandert na gebruik van verdovende middelen. Nu volgt naar mijn idee de belangrijkste van de drie.

Leer van mijn fouten - Keith Bakker Official Blog

Het eerste blog (My unorthodox philosophy) gaat over mijn theorie dat verslaving een keuze is. Dit heb ik geschreven in de zomer van 2010. Dit was ook dezelfde zomer dat ik grensoverschrijdende fouten maakte in wat ik zag als mijn strijd tegen anorexia.

Over het hoe en wat in 2010 heb ik het nog maar weinig gehad. Ik ben ervoor veroordeeld en ik heb mijn straf hiervoor uitgezeten. Het is voorbij, maar de fouten die ik heb gemaakt blijven mij achtervolgen. Wat we zien in ‘My unorthodox philosophy’, is de basis waar het precies fout is gegaan in mijn werk als coach.

In de periode van tien jaar waarin ik werkzaam was als coach in de verslavingszorg, heb ik een onterechte afkeer gehad richting de psychiatrie en de reguliere hulpverlening.

Hier heb ik spijt van. Het basisidee dat alles een keuze is
wat betreft de verslavingszorg, is niet helemaal waar. Ik zat er ook wel een
beetje naast. Een aantal van mijn ideeën waren goed en juist. Zolang er geen geestelijke
stoornis is, is er wel degelijk een keuze, dat is waar.

In de afgelopen jaren heb ik wel veel geleerd. Zo heb ik bijvoorbeeld geleerd over de link tussen trauma en verslaving omdat ik zelf gek ben geworden door mijn eigen PTSS. Ik heb eindelijk gezien en toegegeven dat ik in 2010, toen het allemaal misging, psychisch niet helemaal gezond meer was. Dit kwam omdat ik veel omging met psychisch instabiele mensen.

Het probleem was dat ik zelf niet geloofde in de psychiatrie, dus hoe kon ik dan zien dat anderen psychisch instabiel waren en dat ik dat ook werd?

De verslavingsgoeroe was zelf instabiel geworden, zoals we allemaal hebben gezien kan dat dramatisch aflopen wanneer er niet voldoende toezicht is op zorgverleners. Er zijn hele goede psychiaters en GGZ-psychologen die heel bekwaam zijn in het behandelen van mensen met psychische aandoeningen.

Ik hoorde hier duidelijk niet bij. Ik was en ben een
hele goede coach maar ik had een grote valkuil, mijn afkeer ten opzichte van de
psychiatrie. Jarenlang was ik een cowboy in verslavingswereld, die was
grootgemaakt door televisie. Mijn manier van werken sloeg aan en er zijn veel
mensen die hier baat bij hebben gehad. Er zijn door mij ook fouten gemaakt,
door geen psychiaters in te schakelen wanneer dit misschien wel nodig was.

In het afgelopen jaar moest ik mijn eigen tekortkomingen
onder ogen zien. Ook moest ik toegeven dat seks- en liefdesverslaving echt
bestond. Ook dat alle goede bedoelingen in het leven geen effect hebben op de
harde werkelijkheid van de ziekte van verslaving.

Die harde werkelijkheid is dat er goede professionele zorgverleners zijn om zelfdestructieve mensen te kunnen helpen. Ervaringsdeskundige mensen zoals ik, zijn goed om mensen in contact te brengen met professionele zorg, interventies te doen en ook om te ondersteunen tijdens of na een professionele behandeling.

Er moet wel altijd goed gekeken en getoetst worden door onafhankelijke psychiaters, wanneer er sprake is van zelfdestructief gedrag.

Alleen wanneer er door een bekwame psychiater geen psychische aandoeningen vastgesteld kunnen worden, kan iemand een keuzegericht coaching traject ingaan. Dit is echter wel een probleem in dit Oprah Winfrey-achtige tijdperk. Iedereen noemt zich tegenwoordig coach. Er is in principe geen opleiding nodig om jezelf een coach te noemen. Ook is er in het algemeen weinig toezicht op coaches. Deze ontwikkeling is gevaarlijk.

Zeven jaar lang had ik een fantastische kliniek genaamd Smith & Jones.

Omdat ik het boegbeeld was van de kliniek, werd de illusie
gewekt dat deze zo goed was omdat ik hier verantwoordelijk voor was. Dat
is niet helemaal zo. Het grote succes van Smith & Jones was te wijten aan
het feit dat ik de beste en meest professionele mensen in dienst had die ik
wereldwijd kon vinden.

Vandaag de dag geloof ik dat verslaving inderdaad een chronische en progressieve ziekte is. Ervaringsdeskundigen moeten samenwerken met zorgprofessionals. Het laatste woord in behandelplannen moet dan ook altijd overgelaten worden door een goed en bekwaam psychiater. Ook moet er getoetst worden op dubbel- of drievoudige diagnose wanneer er sprake is van zelfdestructief gedrag. Pas wanneer er groen licht wordt gegeven, kan een persoon dan aan een coaching traject beginnen met een bekwaam professional.

Er moet ook meer geleerd worden over het verband tussen trauma en verslavingen.

Dit is volgens mij de toekomst voor verslavingszorg. Er zal meer gekeken moeten worden naar waarom iemand zichzelf vernietigd dan naar hoe ze dit doen. Deze aanpak vergt echter tijd en geld dat er niet is.

Vandaag doe ik een oproep aan alle mensen die net als ik in 2010, geloven dat alles in het leven een keuze is.

Als er sprake is van onbehandelde psychische aandoeningen of
stoornissen, zijn choise-based gerichte coaches, zoals ik altijd ben geweest, niet
zo effectief als ze kunnen zijn. Psychische stoornissen zijn echt en dit moet
bespreekbaar kunnen zijn.

In het afgelopen jaar heb ik in Azië voor het eerst naar de
trauma’s in mijn leven gekeken onder begeleiding van een professional. Ik heb
hier ontzettend veel van geleerd en het gaat nu ook veel beter met me. Trauma
en onbehandelde psychische stoornissen zijn geen excuus voor zelfdestructief
gedrag, maar het kan wel een reden zijn.

Vandaag de dag ben ik éénentwintig jaar clean en nuchter en
heb ik de keuze om wel of geen drugs te gebruiken. Ik heb echter geen keuze in
het wel of niet hebben van PTSS. Op dit moment zit ik onterecht vast in de gevangenis
omdat ik beschuldigd ben van iets wat ik niet heb gedaan. Dit wil niet
zeggen dat ik geen geestelijke problemen had of dat ik foute morele keuzes heb
gemaakt. Gelukkig zijn er goede professionals die mij hebben geholpen om
hiermee om te gaan.

Ja ik zit in de gevangenis, maar door de intense en professionele
therapie die ik een jaar lang onderging in Azië, ben ik een beter mens
geworden. Als ik ooit weer ga coachen zal ik hier een goede psychiater bij
betrekken. (Dit zal dus absoluut niet Bram Bakker zijn). Pas dan
zal het echt succesvol worden.

K.  

10 februari 2020 – Het verslaafde brein

(Deel twee)

Hallo vrienden en vijanden. Er zijn een aantal reacties gekomen op mijn laatste blog: My unorthodox philosophy. Hier ben ik erg blij mij. Het is altijd goed om een dialoog te hebben over zaken als verslaving, om de ‘behandeling’ hiervan te verbeteren.

Het verslaafde brein - Keith Bakker Official Blog

Het fenomeen verslaving, waaronder ook nicotine, is voor zover ik weet de nummer één doodsoorzaak in de wereld. Voor de duidelijkheid, mensen sterven niet aan de gevolgen van verslaving op zich. Mensen sterven aan de gevolgen van verslaving. Alcoholisten bijvoorbeeld, sterven niet aan alcoholisme, maar aan onder andere leveraandoeningen, auto-ongelukken, het Korsakoff-syndroom en allerlei andere aandoeningen en de gevolgen hiervan. Ook sterven mensen niet aan het roken zelf, ze sterven aan de gevolgen.

Eén ding is zeker, mensen raken verslaafd. Maar wat houdt dit nu precies in?

Het Nederlandse woord voor dit fenomeen is veel duidelijker
en veelzeggender dat het Engelse woord. Verslaving omschrijft het fenomeen veel
beter dat het woord addiction. Mensen worden inderdaad slaven van bepaalde
middelen of van bepaalde gedragingen. Dit heeft een sterk effect op de functies
van het menselijk brein. Mensen worden slaven omdat het brein veranderd na het lange-termijn
gebruiken van (chemische) substanties, of gedragingen die het dopaminegehalte
in het brein verhogen. Het brein raakt verslaafd, niet de
persoon.

Dit feit is vaak het meest genegeerde of onbegrepen aspect van verslaving. In het algemeen wordt verslaving benaderd als een gedrags- of middelenprobleem. Dit is niet zo. Alle verslavingen hebben te maken met veranderingen in het brein. In het huidige systeem van verslavingszorg is het behandelen hiervan vaak gericht op middelen en gedrag.

Ik was tot 1998 zwaar verslaafd aan heroïne, cocaïne en alcohol.

Deze middelen waren als het ware mijn meester geworden, tot
ik een bijna dodelijke ervaring heb gehad. Ik heb namelijk op 31 juli 1998 een
overdosis en een hartaanval gehad. Wonder boven wonder ben ik toen in het
ziekenhuis beland en zoals je misschien wel doorhad, heb ik het overleefd.

Die dag is er wel iets doorslaggevends gebeurd. Ik was na
jaren van gebruik voor het eerst zo erg geschrokken dat ik toen eindelijk zelf
de keuze heb gemaakt om hiermee te stoppen. Ik heb dus bewust de keuze gemaakt
om te stoppen met gebruiken en sindsdien heb ik nooit meer gebruikt.

Wat ik toen merkte was dat mijn brein hierna niet functioneerde zoals dat van de mensen om me heen. Ik had behoefte aan meer prikkels, meer intensiteit en meer opwinding dan andere mensen om een goed gevoel te krijgen. Mijn brein was zo gewend aan de grote hoeveelheid verdovende en stimulerende middelen, dat het vaak bijna onmogelijk was om te kunnen genieten van normale dingen.

In de loop der jaren heb ik persoonlijk met meer dan duizend mensen gewerkt die mijn hulp zochten voor welke verslaving dan ook.

Mijn kliniek Smith & Jones was erg succesvol in het
helpen van mensen die de keuze hadden gemaakt om hun leven een andere richting
te geven. Na al deze ervaringen ben ik tot de overtuiging gekomen dat er een
bepaald punt komt, waarop het brein onherstelbaar beschadigd raakt.

Het goede nieuws is dat totdat dit punt bereikt is, er nog wel een keuze is om wel of niet te gebruiken. Vóór dit punt van onherstelbare schade kun je eigenlijk nog niet van verslaving spreken, omdat het brein nog normaal functioneert zonder middelen. Dus zonder de middelen waaraan het brein gewend is geraakt. Zo simpel is het. De schade door drank- of drugsgebruik op het brein is nog altijd niet meetbaar. Het enige wat we kunnen doen is kijken naar de gevolgen van het gedrag of het gebruik zelf.

Verslaving als ziekte is niet te meten.

Zo is er bijvoorbeeld geen bloedonderzoek waarbij verslaving
kan worden geconstateerd. De enige manier om vast te stellen of er sprake is
van verslaving, is door te kijken of het gebruik van middelen effect heeft op
het sociaal, fysiek en relationele leven van de gebruiker. In het algemeen zijn
deze gevolgen voor de medische wereld de meetlat om de diagnose verslaving vast
te stellen.

Wat interessant is, is dat het woord verslaving of addiction nergens voor komt in de bijbel van de psychiatrie, het DSM-handboek. In het Engels noemt men het fenomeen alcoholisme bijvoorbeeld, Alcohol Use Dissorder. Dus ook wel een vage omschrijving van een fenomeen dat iedere vorm van verstand voorbijgaat.

De conclusie: Alcoholisme en verslaving zijn hetzelfde
fenomeen. Tot het brein onherstelbaar beschadigd raakt door overmatig gebruik
van chemische middelen, kan de gebruiker kiezen om wel of niet te stoppen.
Totdat het brein onherstelbaar beschadigd is, blijft het naar mijn mening dus
toch wel een keuze.

K.

8 februari 2020 – Even over het beroepsverbod

Het OM heeft in de pro-forma zitting in januari laten weten dat ze mij willen vervolgen voor het vermeend overtreden van mijn beroepsverbod. Om het helemaal idioot te maken, willen ze mij hiervoor 100.000 euro afnemen.

Even over het beroepsverbod - Keith Bakker Official Blog

De tijd is nu gekomen om twee hele belangrijke zaken te benoemen. Het eerste is het zogenaamde beroepsverbod en het tweede is het omstreden ‘was Keith hulpverlener’ vraagstuk in de nachtmerrie waar ik nu in verwikkeld ben.

Ik weet nog dat ik erg verbaasd was toen ik in 2012 door de rechtbank mijn vonnis opgelegd kreeg. Ik kreeg een gevangenisstraf en daarbovenop ook nog een heel vaag beroepsverbod. Daar begreep ik werkelijk niets van. Die gevangenisstraf was duidelijk, maar dat beroepsverbod… wat bedoelden ze hier nu precies mee? Ik ben toch geen arts?

Pas toen ik vrijkwam in oktober 2013 ben ik hier pas echt over gaan nadenken. De dertig maanden daarvoor had ik andere zorgen. Bovendien stond het dagelijkse overleven bovenaan mijn prioriteitenlijstje.

Wat mocht ik wel, en wat mocht ik niet doen? Dat was wat ik mij afvroeg. Mocht ik wel weer coachen en mocht ik überhaupt wel weer werken?

Ik heb mijn toenmalige advocaat gebeld met de vraag wat dit beroepsverbod precies inhield. Mocht ik bijvoorbeeld geen eigenaar meer zijn van een kliniek, of mocht ik niet meer meewerken aan tv-programma’s? Mocht ik geen motivational coach meer zijn? WTF?

Mijn advocaat verdiepte zich in het vonnis en concludeerde dat zij eigenlijk ook geen idee had wat dit verbod voor mij inhield. De woorden in het vonnis waren volkomen onduidelijk, volgens de rechtbank mocht ik mijn beroep niet meer uitoefenen in de maatschappelijke- of gezondheidszorg. Ik stond perplex, ik had nog nooit in de zorg gewerkt. Ik heb mijzelf of anderen dat ook nooit voorgehouden, laat staan dat ik een professionele zou zijn.

In de media noemde men mij al jarenlang de ‘verslavingsgoeroe’, maar dit was ook onduidelijk.

Op een gegeven moment heb ik besloten om contact op te nemen met mijn reclasseringsambtenaar om te vragen wat dit beroepsverbod precies inhield. Ik was net vrij, ik had geen cent te makken en er moest toch echt brood op de plank komen. Eén ding was zeker, ik wilde hier absoluut geen problemen met justitie over hebben.

Justitie en de media hielden mij dusdanig in de gaten, dat ik bij de minste of geringste fout linea recta terug naar de gevangenis zou moeten. Ik wilde duidelijk hebben wat de rechter nu precies bedoelde met het opgelegde beroepsverbod. Mijn reclasseringsambtenaar G.H. wist het ook niet. Hij vertelde mij dat hij het ging uitzoeken en dat hij het me op een later tijdstip zou laten weten.

In 2014 had ik veel communicatie met de reclassering over het hoe en wat van mijn re integratieplan.

In die tijd liep ik met een enkelband en hield ik me netjes aan alle gemaakte afspraken en regels die mij door de reclassering waren opgelegd. Ik wilde absoluut geen gezeik. Wanneer er issues waren met bijvoorbeeld de media, dan nam ik direct contact met ze op om onduidelijkheden te voorkomen. Ik moet zeggen dat het goed gelukt is om geen ontoegestaan mediacontact te hebben tijdens mijn re-integratie-tijd. Toch namen een aantal mannen contact met mij op die mijn hulp als coach wilden, ondanks alles wat er in het verleden was gebeurd.

Hiervoor had ik ook nog een andere vraag. Ik was namelijk regelmatig te vinden bij de 12-stappen zelfhulpprogramma’s. Eén van de twaalf stappen raadt aan om ook anderen te helpen met het herstellen van hun verslaving. Ze noemen dit sponsorschap. Er waren een paar mannen die wilden dat ik hun sponsor zou zijn en ik wilde dit ook wel. Ik was zeker niet van plan om als professional te gaan werken en het sponsor zijn was volledig vrijwillig. Om zeker te zijn heb ik dit toch maar voorgelegd bij justitie. Na een aantal weken kreeg ik antwoord dat dit geen probleem was en dat ik met deze mannen mocht werken zolang ik hier niet betaald voor zou krijgen.

Zolang ik niet betaald kreeg of een kliniek zou openen, was er volgens hen niets wat mij in de weg zou staan.

Na dit antwoord ben ik in 2014 begonnen met het sponsoren van ongeveer vijftien mannen. Dit waren stuk voor stuk alcoholisten en drugsverslaafden en ik vond het erg leuk om te doen.

Ik woonde destijds in een klein huisje in Hilversum, ik had een uitkering en werkte hard aan mijn eigen herstel. Ook werd ik door de Waag behandeld voor mijn PTSS. Soms ging het goed met me maar vaak ging het ook niet zo goed met me.

Datzelfde jaar had ik een goed idee en ik besloot om daar wat mee te gaan doen.

Het ging om een nieuwe uitvinding welke mensen zou kunnen helpen om te stoppen met roken. Het idee was dat CBD in combinatie met nicotine in een nicotinepleister, veel effectiever zou zijn dan enkel nicotine. Ik werkte zestig uur per week zonder betaling om dit project van de grond te krijgen.

Ook dit idee heb ik getoetst bij de reclassering, omdat iemand in een hoge positie het stoppen-met-roken-verhaal wel eens als hulpverlening zou kunnen interpreteren als hij of zij dit zou willen.

Het werk aan de pleister was goedgekeurd door zowel justitie als de reclassering. Geen beroepshulpverlening dus.

In 2015 kwam er een man naar mij toe die vroeg of ik zijn motivational-coach wilde zijn.

Op dit moment voelde ik mij iets sterker en ik had al met succes een aantal mannen gesponsord. Weer besloot ik naar de reclassering te gaan om ook deze vraag bij ze neer te leggen. Mocht ik met deze man werken als zijn motivational-coach?

Na een aantal weken vertelde mijn reclasseringsambtenaar mij dat het heel moeilijk was om dit beroepsverbod duidelijk te krijgen en al helemaal om dit te handhaven.

Hij zag geen probleem in het plan dat ik nu had. Tenslotte was ik geen medisch specialist, gediplomeerd counselor of therapeut. Ze zagen in dat er inderdaad onduidelijkheden waren wat betreft mijn beroepsverbod en dat dit ook niet zou verdwijnen. De uitspraak van de rechter was simpelweg te onduidelijk zeiden ze. Ik was eigenlijk helemaal geen professional omdat ik dit niet pretendeerde en er ook geen geld mee verdiende. Ze zeiden dat het mijn beroep niet was omdat er geen geld mee gemoeid was.

Ook konden ze niet precies beslissen wat hetgeen wat ik deed nu precies was, dat zeiden ze ook. Maar ik moest toch echt meer duidelijkheid hebben. Ik wilde weer mannen gaan coachen en daar wilde ik uiteindelijk ook weer voor betaald worden. Ook wilde ik van mijn uitkering af en gewoon weer doen waar ik goed in was.

Mijn reclasseringsambtenaar ging op zijn beurt weer naar het OM om te toetsen of ik mannen mocht gaan coachen en hier ook geld voor zou mogen ontvangen. Geld ontvangen voor het coachen maakte het namelijk weer professioneel. Zou ik dit gaan doen, dan zou het dus ook mijn beroep weer worden.

Ik was dan ook erg verbaasd toen ik van de reclassering hoorde dat ik weer mannen mocht gaan coachen en hiervoor betaald zou mogen worden.

Ook mocht ik seminars geven of mannen in groepsverband coachen. In principe mocht ik alles behalve het één-op-één coachen van vrouwen. Hier was ik zo blij mee! Ik heb in het heetst van de strijd een aantal fouten gemaakt bij vrouwen, maar er was in feite geen enkele reden om mij niet met mannen te laten werken die dat zelf wilden, was de redenering van de reclassering.

Hier heb ik iets over geschreven op mijn toenmalige blogsite en vrijwel direct kreeg ik berichten van mannen die wilden dat ik hun zou coachen. Ik nam er een paar aan en het voelde goed. Eindelijk had ik weer een reden om ’s ochtends op te staan.

Na een paar weken kwam er nog een situatie naar voren. Eén van mijn coaching cliënten was getrouwd. Hij had mij op tv gezien met ‘Family Matters’ en hij wilde graag dat ik hem en zijn vrouw samen zou coachen. Ik heb hem toen verteld dat ik dit toch echt eerst wilde checken omdat er een vrouw bij betrokken was. Dit heb ik dan ook gedaan. Ik vroeg de reclassering toestemming om met deze mensen te werken en die toestemming kreeg ik.

Diezelfde week stond er een artikel in de Trouw over het feit dat ik weer aan het werk mocht.

De journalist Han Koch (niet per sé een fan van mij), heeft deze zaak nauwkeurig onderzocht. Hij heeft contact gezocht met justitie naar aanleiding van mijn bericht op mijn blog dat ik weer aan het werk wilde met mannen. Hij kreeg van het OM te horen dat dit juist was en dat ik dit ook mocht doen. Han Koch heeft toen het volgende artikel geplaatst: Veroordeelde goeroe gaat in de herkansing.

Ik werkte in die periode fulltime aan mijn CBD-project en zo nu en dan had ik een mannelijke cliënt voor mijn motivational coaching.

In september 2017 ben ik verhuisd naar een heel mooi pand in Amsterdam.

In 2018 nam ik ook een aantal mannen aan die door mij gecoacht wilden worden. Ik maakte altijd volkomen duidelijk dat ik geen maatschappelijke- of gezondheidszorg leverde. Vrijwel iedereen waar ik mee sprak moest contracten ondertekenen waarin dit ook werd vermeld zodat hier absoluut geen onduidelijkheid over kon bestaan.

Van justitie mocht ik één-op-één werken met mannen en zelfs met mannen en vrouwen samen in groepsverband. Ik mocht motivational interventies doen, zowel één-op-één als in groepsverband. In groepsverband mocht ik hoe dan ook werken. Dit is wat mij is medegedeeld door de reclassering. En hiermee dus ook door het OM, via de reclassering.

Voor mij was het goed om duidelijkheid te hebben en datzelfde jaar had ik vier mannelijke cliënten welke ik coachte.

Op een bepaald moment dat jaar, kwam er een vrouw naar me toe die ik al twintig jaar kende. Ze vertelde mij dat haar dochter hulp nodig had. Ik heb haar toen gezegd dat ik niet kon of wilde helpen. Uiteindelijk heb ik toch geprobeerd om dit te doen, in groepsverband en samen met haar ouders. Nooit ben ik alleen geweest met haar, ik deed dit werk als professional en ik werd hier ook voor betaald.

Na een aantal groepssessies met haar en anderen heb ik toch besloten om mijn werkzaamheden met haar te staken. Dit deed ik om twee redenen. De eerste was dat zij zelf eigenlijk geen hulp wilde accepteren. De tweede reden was dat het voor mij toch niet goed voelde om een vrouw te coachen. Niet vanwege het feit dat er iets grensoverschrijdends zou zijn, maar omdat dit om betaald werk ging met een jonge vrouw. Betaald werk met een jonge vrouw leek toch te veel op mijn beroepsverbod en problemen met justitie was wel het laatste wat ik wilde.

In dit blog ga ik niet verder over de zaak die nu speelt, maar één van de tenlasteleggingen is dat ik mijn beroepsverbod zou hebben overtreden.

Deze aanklacht komt van het OM. Ditzelfde OM heeft mij toestemming verleend om weer te werken in 2015. Zou het daar dan liggen? Maar dit is een vraag die wel vaker naar boven komt. Wie ben ik en wat doe ik nou precies? Hoe ben ik op tv terecht gekomen en waarom zien veel mensen mij nog steeds als de verslavingsgoeroe? Ik zal het er de komende dagen meer over hebben.

Wat er nu gebeurt is werkelijk belachelijk. Het OM wil mij in een hulpverlenersrol duwen bij een gezin waar ik mee bevriend was. Er was geen professionele relatie met deze mensen, er is geen beroepsverbod overtreden en ik was nooit hun hulpverlener.

Het OM gebruikt dit beroepsverbod om mij in een hoek te drijven en om op deze manier verkrachting bewezen te krijgen. Er is namelijk geen sprake van verkrachting wanneer blijkt dat ik geen hulpverlener was. Want dan zou de seks met mijn aangeefster volledig gelijkwaardig zijn. (Wat het ook was) Alleen wanneer ik hulpverlener zou zijn, zou deze gelijkwaardige relatie en de gelijkwaardige seks omgetoverd kunnen worden tot verkrachting.

Ook probeert het OM het feit dat ze mij volledige toestemming hebben gegeven om weer te werken, in de doofpot te stoppen.

Wat ook nog zou kunnen is dat het OM erachter is gekomen dat ik in zowel 2012, als tot op de dag van vandaag, helemaal geen professionele hulpverlener was of ben. Ik ben nooit een therapeut of specialist of wat dan ook geweest. Toch ben ik veroordeeld als zijnde een arts.

Mijn overtuiging is dat mensen een keuze hebben. Ik heb geen zieke mensen behandeld in mijn leven, ook ben ik geen dokter of maatschappelijk werker. Ik heb geen enkel diploma wat mij een professioneel hulpverlener kan maken. Ik maak enkel gebruik van gezond verstand in al mijn coaching werk.

Binnenkort zal ik hier meer over schrijven. Mijn volgende blog gaat over mijn onorthodoxe methodes in mijn werk. Het is al een tijdje geleden geschreven en het is ook nog eens in het Engels. Mijn excuses hiervoor. Het is echter wel de basis van hoe ik altijd al gewerkt heb als coach.

K.

8 februari 2020 – My unorthodox philosophy

My unorthodox philosofy - Keith Bakker Official Blog

(Deel één)

In 2005, a couple of years after I opened my addiction clinic in Amsterdam, I had what they call a life-changing and defining moment. The mental process that led up to the change had started about a year earlier, but I began to put my new way of looking at addictions into practice with my clients.

My unorthodox philosophy - Keith Bakker Official Blog

I started
questioning what they call “the disease concept” of addictions in all its
forms. I began to believe that alcoholism and drug addiction could eventually
cause brain damage, but up until that point, there was always the element of
choice.

I knew for
myself that I had the disease, but many others didn’t.

I began to
see that the “disease concept” of addictions can hurt people more than it
helps. It can give egotistical, mean, and scary people a great excuse to
continue what they are doing, even if it is hurting other people.

When I
started Smith and Jones in 2003. It was born in a tiny room that was part of a
12-step meeting house, and when I started up, I had nothing but a strong will
to help turn the lives around of people like me.

I decided
in the beginning that Smith and Jones was going to be different from any other
clinic in the world. It was going to use the 12 step programs and a lot of the
concepts that were part of that, but my main focus was going to be about
motivation and choices.

I stopped
using drugs and alcohol on August 1, 1998, and I stopped because I made a clear
and defined choice, not to ever do it again. It wasn’t the treatment program of
a clinic that “cured” me. It was my choice and the action that I took afterward
to support my decision.

I hated the
victim mentality and the soft “healing” approach that traditional addiction
treatment program for people that in my mind, needed a good ass-kicking.

I saw
myself as a soldier at war, but the war wasn’t with a phantom illness that
someone may or may not have been using as a good excuse to behave like a
complete asshole. The battle was with the people that were lying, manipulating
and hurting a lot of people, including themselves by doing stupid shit.

When
clients came to Smith and Jones, people signed forms stating that they were
fully aware that S&J was not a healthcare provider and that S&J
accepted no liability for anything.

This
document was of utmost importance for me in the clinic.

My
philosophy on addictions and for any other situation is that everyone,
including me, has a choice. Many addicts can choose to stop using, many
alcoholics can choose to stop drinking, many anorexics can choose to eat, many
video gamers can make a choice to turn the Xbox off.

But one
thing was for sure, I wasn’t a medical professional.

For years I
had been in the public eye as a no-nonsense coach who actually had little
respect for many of the traditional healthcare methods. I was especially
critical of the psychiatric system.

My theory
was that unless someone was suffering from real mental illness, they always had
a choice. Just like me. All the bad shit I have done in my life was my choice.
Like it or not, I have a dark side, and I never hid that from anyone.

But we must
imagine the unthinkable for a moment.

What if
addiction was not a disease like the medical community is telling us? What if
drug addicts used drugs because they damn well wanted to and when they were
confronted with the evil that they were doing, they blamed it all on some kind
of phantom disease and that by doing this, they had no responsibility anymore
for what they were doing. They had an excuse. They were victims, and they
didn’t need to go to prison. They needed soft and loving medical care because
they had a disease.

What if many
alcoholics were alcoholics because they liked being alcoholics? What if they
chose their drinking over their jobs, families, and responsibilities because
this is what they wanted to do? What if they liked to drink and be drunk
because it felt better then dealing with all the responsibilities that normal
people have to deal with every day?

What if
“video game addicts” were not addicts at all? What if they were mean and nasty
kids that shit on the feelings of everyone around them by sitting in the corner
for hours and hours killing “make-believe” people and monsters on a computer
screen. What if the parents of these kids were actually abusing their children
by not making them stop “playing” the video games because it gave the parents
some peace and quiet?

What about
these sweet young girls that were angry that they weren’t getting the attention
that they wanted in normal life discovered that they could get all the
attention in the world if they stopped eating? What if anorexia wasn’t real?

What if
“anorexia” was actually an out of control hunger strike? What if many of these
girls loved the power that they had over people around them by not eating? What
if they enjoyed watching their families struggle to try and make them happy so
that they would eat again?

What if some
(certainly not all) psychiatrists were the ones that kept this whole sick
system running by diagnosing them as ill, vulnerable people instead of throwing
them out of the house onto the street?

What if many
“sex addicts” were people that loved the feeling of lust and orgasm so much
that they wanted to have this feeling all day long and at all costs?

What if many
married men that are “hooked” on pornography are actually like little children
who are not willing to grow up and face the fact that their marriages are dead,
but they stay in them because they don’t want to lose their surrogate mothers?

What if the
“disease” of addiction was a scam that doctors, psychiatrists and addiction
treatment centers wholly supported because it was a huge money-making
enterprise? What if by “making” people “sick,” they all benefitted greatly from
having another “patient” to care for?

This
concept is a disturbing one. Over the last 25 years, I have worked with
thousands of alcoholics, drug addicts, video gamers, women with “eating
disorders” and all kinds of other people that came to me for “help” with their
addictions. I have “helped” many people find their way to Alcoholics Anonymous
and other “disease-based” treatment programs, and I opened the first
residential clinic in the world for “video game addicts” in 2006. I know what I
am talking about.

I believe
that sometimes, not always, a person that is using drugs or other chemicals
destructively may have a disease of sorts. But most times, the behavior is all
about something else and not a primary illness.

I used to
do a seminar called “Are you sick, or are you an asshole?”

It always
hit home with the clients that were there at the time. It is indeed a severe
question for someone who has been hurting and damaging people and then doing
drugs or some other kind of addictive activity.

In the
current addiction treatment business, the psychiatrists and the therapists that
have been trained in the disease model of addiction treatment immediately
suggest that the terrible behavior that someone is practicing is the result of
brain disease. This diagnosis takes away any concept of responsibility and
automatically turns the asshole into a patient.

I have met
countless families that have brought people to me because someone in their
family was not only destroying their own life but the lives of everyone around
them. These people are heroes.

I have met
mothers that tried everything to get their addict to stop doing what they were
doing without success. I have heard heartbreaking stories from brothers and
sisters that have not gotten anywhere near the attention that they needed and
deserved because their sibling was “hooked” on something or another. I have met
fathers that have done all they could to help his child. These people truly
have lived in a war zone.

But the
saddest thing of all is that these people often actually go crazy from living
with an addict that lies, cheats and steals all day long. They don’t know any
more what reality is. They don’t know what the truth is. They have been
contaminated by the addict that has drugs or alcohol to enjoy while they have
nothing but pain and sorrow.

And then,
to top it all off, the psychiatrist diagnoses him or her with some kind of
psychiatric illness, and this adds a terrible dynamic to an already sick family
system. They have no right anymore to be angry if someone is sick!  How can you be mad with a sick person? This, I
believe, is criminal. The only people that benefit from this nonsense is the
addict and the medical staff that is earning buckets full of cash by keeping
these people sick.

In all the
years of working with addicts, the ones that eventually got well were the ones
that had the courage and humility to admit the truth and face the consequences.
The relapse rate of the addiction treatment business in the world is appalling.
The addiction business is the only one that accepts failure as part of the
illness. This is an industry that actually keeps people sick.

I believe
that the difference between real diseases and addiction is the element of
choice. You can’t choose to have cancer. But you can select for freedom from
addiction at any time.

There was
an event in my own life that probably influenced this opinion of mine more than
anything else.

When I was
14 years old, my father went to his first meeting of Alcoholics Anonymous. His
drinking had spun entirely out of control, and life in our home was often
unbearable. When he drank too much, he sometimes became a violent asshole. We
were all delighted when he announced one day that he was going to his first AA
meeting.

That day,
while he was at the meeting, I and my mom and my sister waited at home
anxiously for him to return home. I still remember to this day how we all ran
around trying to look busy when he drove his car up the driveway.

He came
inside, and he called us all together. We sat at the kitchen table, and he
seemed happy. We waited to hear what he had to say.

“I have
learned some essential information. “he said. “I have learned that I have a
terrible, incurable disease called alcoholism, and this is why I sometimes
drink too much.”

We sat in
shock at the table. I was only 14, but I had been hit too many times when he
was drunk to be able to get my head around this information.

“So, what
does this mean,” I asked. “Are you dying”?

“No,” he
said. “It means that I have an illness, and this is why I sometimes drink more
then I should.”

He got up
out of his chair and walked to the liquor cabinet. He took a glass and filled
it with ice. We all watched in fear.

He grabbed
the bottle of whiskey, and he filled the glass with it.

He sat down
at the table again, and he cried real tears.

“I am
sick.” He said.

I remember
running up the stairs to my bedroom, and I dove onto my bed and put my head
under the pillow. I cried and cried. 

I didn’t
cry because my father had some kind of disease called alcoholism. I cried
because I felt like my life was now truly fucked. He drinks, become an asshole,
and now he has an excuse, I thought.

This event
formed me into who I am today and why I look at the “disease” concept of
addictions with skepticism. In the 50 years that followed this event, I have
had to deal with my own addictions and the addictions of others that I seemed
to attract to me like a magnet. I used the “disease” concept as an excuse for
my own appalling behavior for many years.

I don’t
have a choice to have the illness of addiction, but I always have a choice to
do something about it.

And so do you.

K.

5 februari 2020 – Ik ga voor vrijspraak

Hallo vrienden en vijanden.
Komende maand word ik verwacht bij de meervoudige strafkamer om terecht te staan voor een aantal tenlasteleggingen tegen mij.

Ik ga voor vrijspraak - Keith Bakker Official Blog

Ik zit in een enorm gevaarlijke positie omdat deze
tenlasteleggingen onwaar zijn. Zoals in vele zedenzaken, is het op een aantal
belangrijke punten haar woord, tegen dat van mij.

Mijn aangeefster (dus niet het slachtoffer) is op 6
september 2018 samen met haar zeer wrokkige vader, naar de politie gestapt om
valse aangifte tegen mij te doen. Deze vader heeft zijn dochter gedwongen om
aangifte te doen, door tegen haar te zeggen dat ze uit de familie gezet zou
worden wanneer ze dit niet zou doen. Hier is ook hard bewijs voor.

Samen met mijn advocaten Micheal Ruperti en Patrick van der Meij van Cleerdin & Hamer, zijn we de afgelopen tijd bezig geweest met de voorbereidingen voor de rechtszaak. Het wordt moeilijk voor me, maar uiteindelijk zal ik vertrouwen moeten hebben in een onbevooroordeelde rechter. Als ik dan ook een eerlijke rechtszaak krijg, zal ik vrijgesproken worden van alle tenlasteleggingen.

Enerzijds vind ik het vreselijk dat deze rechtsdwaling op de eerste plaats al de rechtbank heeft gehaald. Anderzijds ben ik blij dat ik de kans krijg om eventueel vrijgesproken te worden.

Ik schrijf nu voor gerechtigheid en als de zaak geseponeerd zou worden zal ik geen naamzuivering krijgen. Ook een rehabiliterende vrijspraak komt in een zedenzaak niet of nauwelijks voor.

De openbaarheid van de zaak zoals deze nu is, is werkelijk een ramp voor alle betrokkenen en onze naasten. Later zullen mijn kinderen geconfronteerd worden met wat hun vader wel of niet gedaan heeft en daar maak ik mij grote zorgen om.

Ik heb een moeilijke keuze gemaakt door te kiezen voor volledige openheid in deze zaak

Ook hier op mijn blog. Dit omdat ik geforceerd ben de
openbaarheid te accepteren welke ik zal moeten ondergaan in de rechtszaak, de
media en daaromheen.

Het OM zal alles doen om mij als een monster af te schilderen omdat alle wettelijk en overtuigend bewijs ontbreekt. Om een veroordeling te krijgen, moeten ze haast wel een rechter hebben die de Telegraaf leest of naar RTL Boulevard kijkt met John van den Heuvel als moraalridder in de hoofdrol.

Wat wel duidelijk is in de zaak die het OM in elkaar heeft geknutseld, is dat er eigenlijk twee delen zijn in dit verhaal.

We hebben het dan over het hulpverleningsgedeelte en het
seksuele deel. Door deze twee aspecten bij elkaar te voegen, willen ze een gelijkwaardige
relatie omtoveren tot misdaad.

Bij het seksuele deel van deze zaak is er geen grijs gebied.
De aangeefster heeft aangifte gedaan wegens ontucht. Zij beweert dat de seks
tussen ons tegen haar wil was, dat dit is gebeurd toen ze minderjarig was en
dat ik vanuit een hulpverlenersrol handelde.

Voor mij zijn er tenminste twee dingen volkomen duidelijk.
Ten eerste was er geen enkel seksueel contact tussen de aangeefster en mij tot
november 2017. Er was toen sprake van een trio situatie, waar ik wel spijt van
heb, tussen mij, de aangeefster en haar moeder(!). De aangeefster was op dat
moment achttien jaar. Ze heeft hier opzettelijk valse aangifte gedaan en dit
zal ook ondersteund worden in de rechtszaal met hard bewijs.

Ten tweede is het feit dat ze beweert dat de seks tegen haar
wil was, niets anders dan een slinkse manier om zichzelf van alle
verantwoordelijkheid te ontslaan door zichzelf in een slachtofferrol te
positioneren. Ik was er bij en ik weet wat er gebeurd is.

Van de ongeveer vijfhonderd keer dat wij seks hadden in de periode van november 2017 tot september 2018 (gemiddeld drie keer per dag), was het niet alleen gewillig van beide kanten, maar ook volledig gelijkwaardig.

Ik heb uiteindelijk toch besloten om het zo weinig mogelijk over de seks te hebben in dit publieke forum. Het is simpelweg niet netjes om waarvan ik dacht dat het een liefdesrelatie was, nog meer te verlagen dan nu al het geval is.

Mijn advocaten zullen zich in de rechtbank uitvoerig verweren over het seksuele deel van de zaak. Er is veel bewijs dat dit van beide kanten kwam en dat wij beiden verantwoordelijk zijn voor alles wat er is gebeurd op seksueel gebied. Er was geen seksueel contact voor haar achttiende, en op het moment dat dit wel heeft plaatsgevonden, heeft zij er zelf om gevraagd. Ze heeft hier keihard over gelogen.

Er is ook geen grijs gebied wat betreft het beroepsverbod. Ik was haar hulpverlener niet.

Hoewel ik wel als vriend van de familie twee interventiegesprekken met haar en een groep mensen heb gevoerd. Hier heb ik het ook uitvoerig gehad in ‘The Inconvenient Truth’. (Pas twintig maanden later is mijn relatie met de aangeefster seksueel geworden. Ik neem hier volle verantwoordelijkheid voor). Een losgeslagen OvJ zal dit misschien hulpverlening willen noemen. De rechter moet uiteindelijk bepalen.

Wat ook nog speelt, iets waar ik het nog weinig over heb gehad, is de dynamiek van de relatie die ik had met haar ouders. Hier zal ik de komende weken nog veel over bloggen.

Ik heb totaal geen illusies, ik sta al met 100-0 achter. Ook wegens mijn verleden ben ik niet bepaald geloofwaardig voor het grote publiek.

Wat ook meespeelt is dat mijn aangeefster al bij voorbaat
onvoorwaardelijk wordt geloofd. Zoals in veel zedenzaken het geval is. Hierdoor
sta ik als verdachte al direct in een haast kansloze positie. Want als een
vrouw zegt dat ze is misbruikt, dan is ze dat ook. Deze opvatting is voor
bijvoorbeeld slachtofferhulp volledig juist, maar juridisch gezien is dit
natuurlijk onzin.

Ik hoop dat de rechtszaak wat duidelijkheid kan geven over
mijn keuzes en dat ik rechtvaardigheid zal krijgen door een onbevooroordeelde
rechter. Het is een tragisch verhaal en ik zie duidelijk dat ik de rode draad
ben in alles wat er nu wel, of niet gebeurd is. Ik zal mijn deel in deze
situatie dan ook niet kleiner maken dan dat het is. Het is niet meer, maar ook
niet minder dan vijftig procent.

In de volgende blogs zal ik het gaan hebben over mijn zogenaamde beroepsverbod en hoe justitie dat gebruikt om mij de cel in te krijgen. 

K.

13 januari 2020 – Wederhoor

In de journalistiek is het de goede gewoonte om iemand de kans te geven om zijn/haar kant van een verhaal te belichten, welke eventueel in de media gepubliceerd gaat worden. Men noemt dit ook wel wederhoor.

Wederhoor - Keith Bakker Official Blog

Op 8 januari jongstleden was er in mijn zaak een zogenaamde
pro-formazitting. Deze pro-formazitting was belangrijk om een aantal redenen.
Eén van die redenen is dat de voorlopige hechtenis van de verdachte getoetst
kan worden. De tweede reden is dat de advocaat van de verdachte hier de eerste
kans krijgt om zijn verhaal te doen. Het is ook het moment voor het OM om alles
op tafel te leggen waarvan ze denken dat dit nodig is om tot een veroordeling
te komen.

Samen met mijn advocaten heb ik besloten om niet naar de
zitting te komen omdat mijn aanwezigheid geen toegevoegde waarde zou hebben.
Ook vond ik het beter om niet te gaan omdat ik nog steeds boos ben over de
gerechtelijke dwaling die nu plaatsvindt in mijn zaak. Ik weet van mezelf dat
ik nogal emotioneel kan reageren en dat is in dit geval het laatste wat we
kunnen gebruiken.

Meteen na de zitting hoorde ik via een telefoongesprek precies hoe de zitting was verlopen. Ik besefte me toen dat het inderdaad maar goed is geweest dat ik niet aanwezig was. Het is overduidelijk één grote bullshitshow en ik moet me inhouden.

Elk woord dat de officier van justitie heeft gebruikt was zorgvuldig gekozen om mij in een kwaad daglicht te zetten.

In deze zaak hopen ze dat ze enkel door een ‘geschokte
rechtsorde’ een veroordeling zullen krijgen. Er is geen enkel bewijs omdat wat
mijn aangeefster beweert simpelweg niet gebeurd is. Ik ben daar ook nooit bang
voor geweest.

Maar mijn zaak gaat niet om bewijs. Het gaat om goede publiciteit voor de officier van justitie die erg van camera’s houdt. Het gaat ook om een gevaarlijke vrouw die het oudste wapen ter wereld gebruikt om mij kapot te krijgen. Dat wapen is natuurlijk: Seks.

Maar op die dag zijn er in de rechtszaal nog meer onwaarheden en leugens verspreidt. Dit is natuurlijk klakkeloos overgenomen door de media.

Ik zal in dit blog dan ook wederhoor geven over de belangrijkste leugens die door de media zijn verspreid na de theatershow van het OM. De volgende quote komt uit een artikel in de telegraaf van 9 januari.

“Volgens de officier van justitie heeft Keith Bakker inmiddels toegegeven dat hij het meisje vroeg om die brief te schrijven. Hij heeft de tekst gedicteerd en heeft daarmee een staaltje laten zien van zijn manipulerend gedrag.”

Wat een gelul!

Dit is de brief waar ze het over hebben en ik zal uitleg geven hoe dit tot stand is gekomen.

Beste (naam Advocaat),

Naar aanleiding van de ingewikkelde situatie van de afgelopen tijd
mail ik U. Ik ben DNJ, XX-XX-1999 en ik wil graag een aantal zaken duidelijk
maken naar u over mijn relatie tussen Keith Bakker en mij.

Omdat er nu meerdere mensen bij betrokken zijn, inclusief leden
van de kerk in Amsterdam en mijn vader AJ en een jongen met wie ik een
eenmalige verhouding heb gehad 2 weken geleden, wil ik een aantal punten
duidelijk maken.

Ik heb Keith Bakker voor het eerst ontmoet in februari 2016. Hij werd goede vrienden met mijn hele gezin inclusief mijzelf. Hij was op geen enkel moment hulpverlener of therapeut voor mij en mijn gezin. Oorspronkelijk wilde mijn vader zaken met Keith Bakker doen, maar Keith wilde dat niet. Mijn ouders hadden veel problemen met elkaar en ik leed daaronder.

Keith Bakker heeft mij aangeraden om goede professionele hulp te zoeken en hij heeft dit ook aangeraden aan mijn ouders ieder persoonlijk. Keith Bakker gaf meerdere malen aan dat hij in geen enkel opzicht hulpverlener wilde of kon zijn. Mijn ouders hebben in die tijd zelf besloten uit elkaar te gaan en te gaan scheiden.

In maart 2017 had Keith een leeg huis in Hilversum, omdat hij naar
Amsterdam was verhuist. Mijn ouders, Keith en ik hebben besloten dat ik dat
huis voor een tijd mocht wonen, omdat Keith een opzegtermijn had voor het huis
in Hilversum en ik heel graag uit huis wilde.

In oktober 2017 was het contract verlopen in Hilversum waardoor ik eruit moest. Mijn moeder en ik hebben Keith gevraagd of ik in de logeerkamer mocht wonen in zijn nieuwe huis, op de Oudezijds Voorburgwal, omdat ik niet terug kon naar mijn moeder, omdat zij geen ruimte had in haar vakantiehuisje(waar zij toen der tijd woonde) en ik ook niet terug kon naar mijn vader omdat hij mijn kamer had verhuurd. Ik was toen 18 jaar oud.

Er is van februari 2016 tot november 2017 geen enkel sexueel/ fisiek contact geweest tussen Keith Bakker en mij. Wij waren goede gelijkwaardige vrienden en niets meer.

Om mijn huur aan hem te betalen voor mijn eigen kamer in zijn woning in Amsterdam, deed ik oppas werk tot aan heden, het huis netjes houden en andere administratieve dingen die ik kon doen voor zijn bedrijven. Ik zag het niet aankomen, maar ik werd verliefd op Keith en op een bepaald moment in november 2017 heb ik hem gevraagd om seks met mij te hebben. Dat hebben wij gedaan en wij zijn allebei zeer verliefd geworden op elkaar. Wij hadden van november 2017 tot heden een geheime, exclusieve relatie met elkaar.

Op 20 juli 2018 ben ik vreemd gegaan met een ex client van Keith. Hij heeft ons betrapt en hij vertelde mij dat hij mij nooit meer wilde zien. In mijn wanhoop heb ik een aantal mensen dicht bij mij verteld over mijn verhouding met Keith Bakker. Ik deed dit met geen kwade opzet. Ik wil Keith niet beschadigen, pijn doen of zwart maken, omdat hij niets heeft gedaan dat ik niet wilde.

Er is nu een moeilijke situatie ontstaan omdat erover wordt
gesproken, maar dat wilde ik niet en heb dit ook gezegd tegen de mensen die ik
in vertrouwen nam.

Ik maak mij zorgen over de acties die mijn vader en leden van de kerk misschien willen gaan ondernemen om Keith te beschadigen en ik wil dit niet. Ik heb momenteel geen contact meer met de leden van de kerk en mijn vader, omdat zij mijn grenzen niet accepteerde.

Met deze brief wil ik voor 1 keer en altijd getuigen dat Keith Bakker nooit mijn hulpverlener geweest is in welke vorm dan ook, dat er nooit iet seksueels of fysiek gebeurd is tussen ons tot ik in zijn huis woonde in november 2017 en voor ik 18 jaar oud was en er is nooit iets seksueel of fysieks gebeurd tegen mijn wil en waar ik niet zelf voor heb gevraagd.


Om onduidelijkheid te voorkomen wil ik graag volgende week langskomen bij u op kantoor om deze brief in jou bijzijn te tekenen.


met
vriendelijke groet,

DNJ

DNJ en ik hadden voor bijna een jaar een geheime relatie. We hadden wat je noemt, een sugardaddy-relatie en dit was voor ons allebei helemaal duidelijk.

Ik kreeg zogenaamde liefde en zij kreeg geld, niets meer en
niets minder. Eigenlijk best wel zielig. Van mijn kant was er wel één conditie
om die relatie met haar te hebben. De conditie was dat ze geen seks zou hebben
met mijn coaching cliënten. That’s it.

En laat dit nu precies zijn wat ze heeft gedaan. Maandenlang lag ze te seksen met een wannabe-rapper in de woning die ik voor haar betaalde. Ze kreeg van mij tussen de drie- en vijfduizend(!) euro per maand voor een luxeleven in Amsterdam. Dit was ook inclusief huur voor haar eigen appartement. Ik kwam achter haar bedrog en ik dreigde haar op straat te zetten. Ik was er woedend over.

Na een tijdje zocht ze weer contact met me. Onder andere het volgende citaat uit haar aangifte bevestigt dit ook.

Politie: Dus één maand daarna, de tweede periode dat je contact hebt gehad, dat heeft nog een maand geduurd zeg maar?
DNJ: Ja.
Politie: Ruim een maand, ja ok. Soms komt het niet helemaal uit het verhaal opgerezen zal ik maar zeggen. Vanwaar was dat je weer contact zocht met Keith? Die tweede periode nadat je voor jezelf al had vastgesteld van, nou daar ben ik klaar mee.

DNJ:
 Ja.


Politie: En dan komt er toch weer contact tot stand dat een maand duurt.
DNJ: Ja precies, ik snap het nog steeds niet helemaal voor mezelf, maar het was… ik… ik zat toen weer bij mijn vader, en ik logeerde overal enzo en toen ging ik dingen missen ofzo. Want ja, je bent tweeënhalf jaar met die persoon bezig geweest en ik had voor de rest eigenlijk niemand. Dat was de persoon waar ik naartoe ging als ik me niet zo fijn voelde als… waar ik… ik heb ook wel kunnen lachen met hem. Er zijn nare dingen gebeurd maar ook wel leuke.

Politie: Ja natuurlijk.
DNJ: Dus je gaat ook zeg maar, dingen missen ofzo. Ik had niks meer, ook mijn werk was voor hem natuurlijk, oppassen en ik deed websites. Dat viel ook weg en mijn hele sociale omgeving was om hem gebouwd zeg maar.
Politie: Ja.

DNJ: Dus van de één op de andere dag had ik niets meer.
Politie: Nee.

In de week nadat ik haar had betrapt ben ik naar Londen gegaan.

Toen ik daar was naam ze contact met mij op en ze vroeg me
of ik haar wilde vergeven. Maar in diezelfde week heeft ze tegen haar ouders
een heel lulverhaal opgehangen. Ook tegen mensen in de kerk die ik kende, over
hoe ze slachtoffer was van mij.

DNJ en ik besloten samen om onze relatie nog een kans te geven en ik keerde toen terug naar Amsterdam. Ze speelde toen al spelletjes. Ze had natuurlijk een arrangement met een oudere man en ze wilde niet dat mensen dit zouden weten.

Ik heb haar toen gezegd dat wanneer ze met mij verder wilde, ze precies op papier zou moeten zetten hoe het tussen ons gegaan is.

De vader van DNJ heeft toen onze relatie aan het licht kwam,
tegen haar gezegd dat hij naar de media wilde stappen met het verhaal over de
relatie tussen mij en haar. Ik vertrouwde hem niet en ik wilde de waarheid
zwart op wit hebben staan voor het geval ik dit ooit nodig zou hebben. Ik had
die waarheid nodig.

Zij heeft die brief geschreven en ik heb niets gedicteerd. Toen ik de brief las, wilde ik eigenlijk dat ze de trio met haar moeder en de wietteelt van haar vader ook zou benoemen, maar dit wilde ze niet. Dit heeft ze dan ook niet gedaan. De brief kwam van haar hand en alles wat erin staat is waarheid. Het is misschien wel de enige keer dat deze leugenachtige golddigger de waarheid heeft verteld.

Naar mijn mening zijn zij en haar familie, berekenende en enge mensen.

Ze wisten dat de brieven die ze heeft geschreven, hun hele verhaal konden neerhalen. Ze doen er nu dan ook alles aan om dit ontzettend duidelijke statement te ontkrachten. De media pikt dit op en gaat ermee aan de haal omdat het OM dit in de rechtszaal beweert. Zij wilde mij terug omdat ze geen geld had. Ze kon ook niet terecht bij haar ouders. Ik wilde mezelf beschermen met de waarheid, daar is niets mis mee.

De leugen dat ik de brief aan haar gedicteerd zou hebben, is niets meer dan een poging van haar om zichzelf en haar leugens in te dekken.

Het is ongelooflijk dat zelfs zo’n duidelijke brief, waarvan de aangeefster heeft toegeven dat ze die heeft geschreven, in twijfel wordt gebracht. Waarom doen ze dit? Omdat dit ‘The Inconvenient Truth’ is.

Deze zaak zal ongetwijfeld een media heksenjacht worden. Het
is jammer dat ze nu al meedoen door onwaarheden te publiceren om mij aan de
schandpaal te nagelen. Schaam je. Jullie willen allemaal een grote-boze-wolf-verhaal.
Ondanks het duidelijke bewijs dat het anders is, wordt dit compleet genegeerd.

Als het zo was dat ze onder dwang dingen van mij moest opschrijven, hoe kan het dan dat alle intieme chats in mijn verhaal, dateren nadat de bewuste brief is geschreven?

Kom op idioten, face reality!

Dit was mijn wederhoor.

K.

8 januari 2020 – Aangiftes

Komende week zal ik drie aangiftes doen. Tenminste, als het OM zich aan hun woord houdt door mij hiervoor de gelegenheid te geven. Mijn advocaat zal hier morgen werk van maken.

Aangiftes - Keith Bakker Official Blog

Ten eerste zal ik aangiftes doen tegen de jonge vrouw die mij valselijk beschuldigt. Dit zal zijn voor het doen van valse aangifte, oplichting, smaad en laster en diefstal van een laptop. Ten tweede zal ik aangifte doen tegen haar liegende moeder wegens aanranding. Ten derde zal ik aangifte doen tegen de vader van de aangeefster wegens diefstal en vernieling.

Ik zal dan ook alle uitgeschreven aangiftes in de openbaarheid op mijn blog plaatsen, inclusief alle details. You want a fight? You can get a fight.

Vandaag was wat ze noemen een ‘pro-formazitting’ in de heksenjacht welke het OM tegen mij is begonnen in de rechtbank in Amsterdam.

Ik was er vandaag niet bij omdat ik realistisch genoeg ben om te weten dat mijn aanwezigheid niets zou toevoegen, ik ben tenslotte al veroordeeld. Ook deed ik dit uit bescherming tegen mijn eigen woede over de keiharde leugens die de officier van justitie de wereld in helpt. Er bestaat namelijk een zeer grote kans dat ik mijn woede niet kan inhouden wanneer zij haar giftige leugens de wereld in spuugt in de rechtszaal. Dit zou voor mij alleen maar meer problemen opleveren.

Ik word door vreselijke mensen beschuldigd van vreselijke dingen, nogmaals, ik ben al veroordeeld.

Deze hele zaak is een show welke is aangewakkerd door een jonge golddigger die een tijdelijke sugardaddy had gevonden in mij. Er zijn op deze wereld miljoenen mannen die een geheime relatie met een jongere vrouw die enkel op zoek zijn naar een luxeleven. Is dit wijs? Nee. Gebeurt dit overal? Ja.

Deze jonge vrouw is gevaarlijk en ik zit nu in de serieuze problemen. Ze kan liegen als de beste en ik ben Keith Bakker. Wie gelooft men eerder? Er is geen schijn van kans dat een rechter het lef zou hebben om mij vrij te spreken, het is tenslotte allemaal part of the show.

Heb ik een sugardaddy-relatie gehad met de oppas van mijn kids, die ik door dit gedoe niet meer zie? Ja. Was ze toen boven de achttien? Jazeker. Was ik haar hulpverlener? Nee. Heeft ze meer dan dertigduizend euro van mijn geld opgemaakt? Ja. Heb ik iets illegaals met haar gedaan? Nee. Zal ik veroordeeld worden door haar leugens? Waarschijnlijk wel.

Eén ding is zeker: Ik sta met 50 – 0 achter. Mijn tegenstanders zijn leugenachtig en gevaarlijk. Met zedenzaken hoeft het alleen maar aannemelijk te zijn dat iets waar is om tot een veroordeling te komen.

Ik zal strijden als een leeuw omdat ik valselijk word beschuldigd door deze golddigger.

Deze strijd is pas vandaag begonnen. Ik heb niets meer te verliezen. Alleen al de beschuldiging van haar kant, is genoeg om mijn leven te ruïneren. Zij wist dit dondersgoed op het moment dat zij aangifte deed. Maar mijn geest is sterk en ik ben strijdlustig, ik ben onschuldig maar ook ben ik al veroordeeld.

Het is tijd voor mannen om op te staan tegen kwaadwillende vrouwen die smerige trucs uithalen door slachtoffer te spelen. En ik ben de eerste die dat zal doen!

K.

6 januari 2020 – Vuil spel

Aanstaande woensdag wordt er een zogenaamde pro-forma zitting gehouden in de zaak tegen mij. Tijdens deze zitting is voor mijn geweldige advocaten, Michael Ruperti en Patrick van der Meij van Cleerdin – Hamer, eindelijk de tijd aangebroken om onze onderzoekswensen aan te kunnen geven bij de rechter.

Vuil spel - Keith Bakker Blog

Het OM is nu al achttien maanden bezig met hun onderzoek en getuigenverhoren. Komende woensdag zal het OM het volledige dossier moeten overdragen aan mijn advocaten, zodat zij zich kunnen voorbereiden op de zittingsdag.  

Nog een belangrijk punt tijdens de pro-forma zitting, is de vraag of ik wel of niet uit voorlopige hechtenis mag komen. De rechter zal dus beslissen of ik mijn rechtszaak in vrijheid mag afwachten of dat ik nog langer in hechtenis zal moeten blijven. Het dossier is een belangrijk deel van de informatie die nodig is voor een rechter om deze beslissing te kunnen maken.

Ik zit inmiddels al negentig volledige dagen in voorarrest en het OM heeft het dossier nog steeds niet compleet.

Ik ben volledig onschuldig en ik weet dit omdat ik simpelweg geen seks met de aangeefster heb gehad voor haar achttiende. Bovendien heeft het OM geen enkel ondersteunend bewijs over de claims van mijn ex.

Wat het OM nu doet is gewoon een heel vuil spel spelen.

Het finale dossier is nog steeds niet aan mijn advocaten overhandigd en de zitting is al zeer binnenkort. Dit betekent natuurlijk dat er voor mijn advocaten haast geen mogelijk is om het dossier te bestuderen voor mijn zitting. Als gevolg hiervan kan ik nog niet geschorst worden. Dit is precies wat het OM wil mij koste wat kost, zo lang mogelijk vast laten zitten en door het laat aanleveren van het dossier gaat hen dit nog lukken ook.

Deze methoden verlagen mijn beperkte vertrouwen in de rechtsgang nog meer dan al het geval was. Naar mijn mening is dit het zoveelste trucje in het vuile spel dat het OM speelt.

Het is ik, tegen het OM, dat is feit en het is overduidelijk. Maar er is niemand die ervoor zorgt dat het OM zich aan de regels houdt en ik zit onterecht vast.

Later meer.

K.

2 januari 2020 – Aanvulling blog

Check this out - Keith Bakker Official Blog

Als aanvulling op mijn blog van 1 januari, ga ik een aantal passages uit het dossier citeren. Ik doe dit als ondersteunend bewijs dat mijn aangeefster zelf heeft gekozen om financieel onderhouden te worden in de rol van mijn maîtresse. Er was dus geen afhankelijkheidsrelatie. Het was een zakelijke afspraak. Wij hebben hier allebei voor gekozen.  

Aanvulling  - Keith Bakker Official Blog

Om te beginnen betaalde ik de huur voor haar eigen appartement in Amsterdam. Het volgende fragment komt uit het politieverhoor van DNJ op 2 april 2019, pagina 46.

Start fragment:

Politie: Ok, en die duizend euro… werd dat van jouw rekening afgeschreven, of hoe ging dat?
DNJ: Ja, van mijn rekening en hij maakte het dan over naar mij.
Politie: En hij stortte het dan naar jou?
DNJ: Ja en ik moest daar voor oppassen en websites maken zeg maar.
(2x per maand)
Politie: Ja, en heb jij dan altijd een vast maandbedrag van hem gekregen?
DNJ: Nee, het was gewoon dat als ik wat nodig had, dan moest ik dat aangeven.
Politie: En die betalingen, dus dat geld wat je van hem kreeg voor de huur, dat ging van de ING rekening die je net opgaf?
DNJ: Ja.

Einde fragment.
Start fragment politiedossier pagina 96:

Politie: Oh, dus hij moest daar ook voor betalen, voor de dagelijkse dingen? Dus hij had ook een flinke stem in het kapitaal zeg maar?
DNJ: Ja, maarja het kwam uiteindelijk bij hem vandaan, want ik werkte voor hem. Dus ja.
(Ze noemt twee keer per maand oppassen werken).

Einde fragment.
Politiedossier pagina 62:

Politie: Dat is dan voor werkzaamheden ofzo die je voor hem doet?
DNJ: Ja, of hij vond dat ik geld nodig had. Want ja, ik kreeg… ik werkte niet.
Politie: Om te leven?
DNJ: Ja. Ik kreeg van hem geld, dus dat was… even kijken hoor, de laatste keer was 10 september 2018.

Einde fragment.

Het volgende stuk gaat over het feit dat ze aan het luxeleven was gewend. Ook staat hier dat ze dit weer terug wilde nadat ik haar in juli 2018 had betrapt met een ex-cliënt van mij. Het wordt hier ook duidelijk dat het hernieuwde contact vanuit haar kant kwam en niet van mij.

Start fragment.

Politie: Dus één maand daarna, de tweede periode dat je contact hebt gehad, dat heeft nog een maand geduurd zeg maar?
DNJ: Ja.
Politie: Ruim een maand, ja ok. Soms komt het niet helemaal uit het verhaal opgerezen zal ik maar zeggen. Vanwaar was dat je weer contact zocht met Keith? Die tweede periode nadat je voor jezelf al had vastgesteld van, nou daar ben ik klaar mee.
DNJ: Ja.


Politie: En dan komt er toch weer contact tot stand dat een maand duurt.
DNJ: Ja precies, ik snap het nog steeds niet helemaal voor mezelf, maar het was… ik… ik zat toen weer bij mijn vader, en ik logeerde overal enzo en toen ging ik dingen missen ofzo. Want ja, je bent tweeënhalf jaar met die persoon bezig geweest en ik had voor de rest eigenlijk niemand. Dat was de persoon waar ik naartoe ging als ik me niet zo fijn voelde als… waar ik… ik heb ook wel kunnen lachen met hem. Er zijn nare dingen gebeurd maar ook wel leuke.
Politie: Ja natuurlijk.
DNJ: Dus je gaat ook zeg maar, dingen missen ofzo. Ik had niks meer, ook mijn werk was voor hem natuurlijk, oppassen en ik deed websites. Dat viel ook weg en mijn hele sociale omgeving was om hem gebouwd zeg maar.
Politie: Ja.


DNJ: Dus van de één op de andere dag had ik niets meer.
Politie: Nee.
DNJ: En ik viel ook in een soort van zwart gat en ik heb me ook zorgen gemaakt om hem. Voor hem was het ook opeens weg. Ik zag natuurlijk ook voor me dat hij…tja… ook helemaal in paniek was ofzo, ik maakte me wel vaker zorgen over hem enzo. Ook als hij niet lekker in z’n vel zat.
Politie: Ja dat toont toch wel iets van betrokkenheid bij hem. Dat je je nog betrokken voelt of verantwoordelijk voelt een beetje.
DNJ. Ja, zeker, ik heb me ook heel erg schuldig gevoeld dat ik aangifte heb gedaan. Ergens wist ik dat dit het beste was voor mezelf omdat ik… dat was een keuze voor mezelf zeg maar en ik vond het heel lastig.

Einde fragment.

Tot zover. Er is veel meer bewijs van financiële transacties tussen mij en mijn aangeefster, maar tot ik toegang heb tot mijn laptop kan ik hier niet bij komen.

K.

 

1 januari 2020 – Sugardaddy?

Mijn verhaal - Keith Bakker Official Blog

Een paar dagen geleden kreeg ik iets te lezen wat mij bijna van mijn stoel liet vallen van verbazing. In het dossier dat het OM in elkaar heeft geknutseld om een veroordeling te krijgen, kwam ik namelijk een misselijkmakend document tegen.

Sugardaddy - Keith Bakker Official Blog

Het document was een bevestiging van Fonds Slachtofferhulp aan de aangeefster, dat ze eerder dit jaar tienduizend(!) euro van dit fonds heeft ontvangen. Laat ik beginnen met de vraag waarom ze dit bedrag heeft ontvangen terwijl er niet eens is bewezen dat ze slachtoffer is? Ze is geen slachtoffer, totdat de rechtbank dit heeft beslist.

Alleen al het feit dat ze dit heeft aangevraagd is voor mij ongelooflijk! Pure oplichting en zelfverrijking. In hetzelfde document staat ook dat slachtofferhulp dit bedrag heeft uitgekeerd onder andere als zogenaamde erkenning voor het feit dat ze slachtoffer is. Dat ze dit nu doet is een schande en daarbovenop een messteek naar de echte slachtoffers van seksueel misbruik. Zij en ik hadden duidelijke afspraken. Tot het door een rechtbank is toegekend is ze helemaal geen slachtoffer. En zelfs dan hoeft dit altijd zo te zijn.

Het is vandaag 1 januari en ik zit in de gevangenis als het resultaat van mijn eigen keuzes. Happy New Year!

Mijn gezondheid gaat snel achteruit, maar daar zit ik niet zo mee.
Door drieëntwintig kilo af te vallen heb ik eindelijk die buikspieren die ik
altijd al wilde hebben. Elk nadeel heeft z’n voordeel zal ik maar zeggen.

Wanneer ik vanuit mijn cel naar buiten kijk, zie ik vliegtuigen komen en gaan. Verderop zie ik de snelweg met daar achter de hoge gebouwen. Het uitzicht vanuit mijn cel is werkelijk fenomenaal, in betere tijden zou men veel geld moeten betalen voor een uitzicht als dit. Dankzij de Koning himself, is dit uitzicht vandaag gratis.

De afgelopen maanden heb ik veel geblogd. Wanneer ik dit allemaal teruglees zie ik een wanhopige, gekwetste, boze en verdrietige man.

Dit wil ik liever niet zien, want ik ben tenslotte in deze
situatie terechtgekomen door de keuzes die ik zelf heb gemaakt. Ik zie dit echt
wel, ik heb ook hier ook zeker een aandeel in, maar zeker niet alles. Ik had
namelijk een afspraak met een jongere vrouw, die achteraf gezien best wel dom
was. Wat zeker is, is dat wij geen van beiden slachtoffer zijn. Zij niet en ik
niet.

Eigenlijk had ik besloten te wachten tot de inhoudelijke
behandeling van de zaak om over de afspraak tussen ons te spreken. Zelfs na
alles wat ze mij geflikt heeft, was er een deel in mij dat haar op de één of
andere manier toch wilde beschermen. (Soms lijkt het wel op het Stockholmsyndroom.) Dit
wilde ik doen omdat deze afspraak de hele dynamiek van dit alles zou
veranderen. Het feit dat deze afspraak er was, verandert haar claims slachtoffer te zijn naar het zijn van medeverdachte of dader.

In november 2017, ongeveer twee weken nadat de seksuele relatie tussen mij en de achttienjarige nanny van mijn kids is ontstaan, kwam de dag dat we het gesprek moesten hebben over wat we nu precies hadden samen. We moesten dus bespreken wat of hoe we onze relatie zouden noemen en hoe hiermee om te gaan. Er was duidelijkheid nodig tussen ons, dat was het belangrijkste.

We waren wel realistisch over het feit dat ik haar over de lange termijn niets kon bieden.

Ik was te oud en zij wilde een gezin. Alleen al het feit dat
we moesten liegen over wat we samen hadden, had genoeg moeten zijn om het
seksuele aspect te stoppen en terug te gaan naar de oude situatie. We hadden in
principe wel een relatie, maar het had geen naam.

Alles tussen ons moest duidelijk zijn en besproken worden. Wat we deden was in geen enkel opzicht illegaal, we waren volwassen mensen die de keuze hadden gemaakt om een seksuele relatie met elkaar aan te gaan. Achteraf gezien is dit natuurlijk heel dom, maar het is wat het is. We bespraken samen om het seksuele aspect van onze relatie te stoppen maar dat wilden we allebei niet. Het was gewoon te goed.

Het hebben van een normale relatie met elkaar was ook geen optie. Ik was veel te oud en ik was Keith Bakker. No way!

Ik zei dan ook tegen haar dat ik wat we hadden, geen relatie wilde noemen en zij was het daar ook mee eens. Feit is dat er iets gaande was tussen ons. Hoe je het ook wilt noemen, het was heftig en intens voor ons allebei. Het geheime stuk maakte alles extra spannend. Ik zei tegen haar dat ik er no matter what, altijd voor haar zou zijn. Zij zei hetzelfde. Eigenlijk waren we beiden gestoord, wat een onzin allemaal.

Toen maakte ik een grapje, dat eigenlijk geen grapje was.

Ik stelde voor dat ze mijn maîtresse zou worden. Geen lange
termijn verbintenis, maar op het moment dat het ‘aan’ was tussen ons, hadden we
tenminste duidelijkheid naar elkaar toe. We spraken af dat ik haar in elk
opzicht financieel zou ondersteunen. Ik wilde haar een leven geven gevuld met
luxe en dat is ook precies wat zij zelf wilde. Vanaf dat moment was ze mijn maîtresse
en gingen we verder met ons duistere geheim.

Een jaar lang gaf ik haar een ongelooflijk luxeleven. Zij deed op haar beurt alsof ze van me hield en met niemand anders naar bed zou gaan. Het was gewoon een afspraak tussen ons.

In de periode van oktober 2017 tot en met augustus 2018 heeft ze tussen de drie- en de vijfduizend(!) euro per maand van mij gekregen.

Dit is inclusief de huur voor haar eigen appartement. Ze leefde het leven van een prinses en voor lange tijd was dit ook leuk. Ze hield van het luxeleven en door bij mij te zijn kreeg ze dat ook.

Dat ik zo ontzettend verliefd zou worden op dit meisje heb nooit zien aankomen. Als ik haar woorden van toen moest geloven, voelde zij precies hetzelfde.

In juli 2018, nadat ik haar op heterdaad betrapte met een
ex-client van me, veranderde alles. Natuurlijk was zij hier niet blij mee. De
geldkraan dreigde dicht te gaan en het was toch wel klaar tussen ons. Nadat dit gebeurd was, heeft ze uiteindelijk haar excuses aangeboden en zei dat ze hier veel spijt van had. We zijn daarna nog een maand bij elkaar geweest en maakten samen plannen om te verhuizen naar het buitenland.

Ze had haar ouders toen al verteld van onze relatie. Haar vader zei haar meermaals dat ze moest kiezen tussen hen of mij. Ik kan goed begrijpen dat ze voor haar familie heeft gekozen in plaats van mij, dat mag. Maar wat hierna gebeurde, vind ik nog wel het ergste.

Haar vader heeft haar gedwongen om aangifte tegen mij te doen door in feite tegen haar te zeggen dat hij wel haar vader wilde zijn, maar alleen als zij aangifte zou gaan doen.

Dus vanaf dat moment is ze gaan beweren dat we seks hebben
gehad voor haar achttiende. Bovendien beweert ze dat de seks tegen haar wil was
en in een afhankelijkheidsrelatie. Ze noemen dit dan ‘gekwalificeerde
verkrachting’. Ze doet dit dus puur om mij kapot te maken en zichzelf te
beschermen.

Misschien deed ze dit ook wel om gezichtsverlies tegenover
haar familie tegen te gaan omdat ze zoveel schaamte had over wat we gedaan
hadden. Ik kan het me wel voorstellen hoor, ik zou het ook niet leuk vinden als
mensen wisten dat ik met Keith Bakker naar bed ben geweest 😉

Maar hoe rijm je dit? Eén of twee keer seks hebben tegen je wil is mogelijk, maar een jaar lang op regelmatige basis vrijwillig en gewild seks hebben? Dat lijkt me sterk. Daarbovenop neem je tussen de drie- en vijfduizend euro per maand aan van de persoon welke je later beschuldigd? Give me a f*king break please!

Wat onze relatie was? Het was zielig. Ik zag seks en liefde en zij wilde geld en luxe. Het is simpelweg ‘the oldest story in the book’ en ik ben hier met open ogen ingestapt.

Haar liefde voor mij was een illusie waar ik veel voor
betaalde. Ik wou dat ik in de kerstman had geloofd in plaats van haar.  De kerstman doet namelijk geen valse
aangifte.

Maar één ding moet ik wel zeggen. Voor een korte periode in
2017-2018 dacht ik de grote liefde van mijn leven te hebben gevonden. Zou ik nu
dezelfde keuze maken als toen? Nee, maar ik ben dankbaar voor de korte tijd dat
het duurde, waarin ik voor even onvoorwaardelijke liefde heb gevoeld.

Happy New Year lieve lezers, 2020 wordt een jaar van new
beginnings. God bless us all.

K.