8 februari 2020 – Even over het beroepsverbod

Het OM heeft in de pro-forma zitting in januari laten weten dat ze mij willen vervolgen voor het vermeend overtreden van mijn beroepsverbod. Om het helemaal idioot te maken, willen ze mij hiervoor 100.000 euro afnemen.

Even over het beroepsverbod - Keith Bakker Official Blog

De tijd is nu gekomen om twee hele belangrijke zaken te benoemen. Het eerste is het zogenaamde beroepsverbod en het tweede is het omstreden ‘was Keith hulpverlener’ vraagstuk in de nachtmerrie waar ik nu in verwikkeld ben.

Ik weet nog dat ik erg verbaasd was toen ik in 2012 door de rechtbank mijn vonnis opgelegd kreeg. Ik kreeg een gevangenisstraf en daarbovenop ook nog een heel vaag beroepsverbod. Daar begreep ik werkelijk niets van. Die gevangenisstraf was duidelijk, maar dat beroepsverbod… wat bedoelden ze hier nu precies mee? Ik ben toch geen arts?

Pas toen ik vrijkwam in oktober 2013 ben ik hier pas echt over gaan nadenken. De dertig maanden daarvoor had ik andere zorgen. Bovendien stond het dagelijkse overleven bovenaan mijn prioriteitenlijstje.

Wat mocht ik wel, en wat mocht ik niet doen? Dat was wat ik mij afvroeg. Mocht ik wel weer coachen en mocht ik überhaupt wel weer werken?

Ik heb mijn toenmalige advocaat gebeld met de vraag wat dit beroepsverbod precies inhield. Mocht ik bijvoorbeeld geen eigenaar meer zijn van een kliniek, of mocht ik niet meer meewerken aan tv-programma’s? Mocht ik geen motivational coach meer zijn? WTF?

Mijn advocaat verdiepte zich in het vonnis en concludeerde dat zij eigenlijk ook geen idee had wat dit verbod voor mij inhield. De woorden in het vonnis waren volkomen onduidelijk, volgens de rechtbank mocht ik mijn beroep niet meer uitoefenen in de maatschappelijke- of gezondheidszorg. Ik stond perplex, ik had nog nooit in de zorg gewerkt. Ik heb mijzelf of anderen dat ook nooit voorgehouden, laat staan dat ik een professionele zou zijn.

In de media noemde men mij al jarenlang de ‘verslavingsgoeroe’, maar dit was ook onduidelijk.

Op een gegeven moment heb ik besloten om contact op te nemen met mijn reclasseringsambtenaar om te vragen wat dit beroepsverbod precies inhield. Ik was net vrij, ik had geen cent te makken en er moest toch echt brood op de plank komen. Eén ding was zeker, ik wilde hier absoluut geen problemen met justitie over hebben.

Justitie en de media hielden mij dusdanig in de gaten, dat ik bij de minste of geringste fout linea recta terug naar de gevangenis zou moeten. Ik wilde duidelijk hebben wat de rechter nu precies bedoelde met het opgelegde beroepsverbod. Mijn reclasseringsambtenaar G.H. wist het ook niet. Hij vertelde mij dat hij het ging uitzoeken en dat hij het me op een later tijdstip zou laten weten.

In 2014 had ik veel communicatie met de reclassering over het hoe en wat van mijn re integratieplan.

In die tijd liep ik met een enkelband en hield ik me netjes aan alle gemaakte afspraken en regels die mij door de reclassering waren opgelegd. Ik wilde absoluut geen gezeik. Wanneer er issues waren met bijvoorbeeld de media, dan nam ik direct contact met ze op om onduidelijkheden te voorkomen. Ik moet zeggen dat het goed gelukt is om geen ontoegestaan mediacontact te hebben tijdens mijn re-integratie-tijd. Toch namen een aantal mannen contact met mij op die mijn hulp als coach wilden, ondanks alles wat er in het verleden was gebeurd.

Hiervoor had ik ook nog een andere vraag. Ik was namelijk regelmatig te vinden bij de 12-stappen zelfhulpprogramma’s. Eén van de twaalf stappen raadt aan om ook anderen te helpen met het herstellen van hun verslaving. Ze noemen dit sponsorschap. Er waren een paar mannen die wilden dat ik hun sponsor zou zijn en ik wilde dit ook wel. Ik was zeker niet van plan om als professional te gaan werken en het sponsor zijn was volledig vrijwillig. Om zeker te zijn heb ik dit toch maar voorgelegd bij justitie. Na een aantal weken kreeg ik antwoord dat dit geen probleem was en dat ik met deze mannen mocht werken zolang ik hier niet betaald voor zou krijgen.

Zolang ik niet betaald kreeg of een kliniek zou openen, was er volgens hen niets wat mij in de weg zou staan.

Na dit antwoord ben ik in 2014 begonnen met het sponsoren van ongeveer vijftien mannen. Dit waren stuk voor stuk alcoholisten en drugsverslaafden en ik vond het erg leuk om te doen.

Ik woonde destijds in een klein huisje in Hilversum, ik had een uitkering en werkte hard aan mijn eigen herstel. Ook werd ik door de Waag behandeld voor mijn PTSS. Soms ging het goed met me maar vaak ging het ook niet zo goed met me.

Datzelfde jaar had ik een goed idee en ik besloot om daar wat mee te gaan doen.

Het ging om een nieuwe uitvinding welke mensen zou kunnen helpen om te stoppen met roken. Het idee was dat CBD in combinatie met nicotine in een nicotinepleister, veel effectiever zou zijn dan enkel nicotine. Ik werkte zestig uur per week zonder betaling om dit project van de grond te krijgen.

Ook dit idee heb ik getoetst bij de reclassering, omdat iemand in een hoge positie het stoppen-met-roken-verhaal wel eens als hulpverlening zou kunnen interpreteren als hij of zij dit zou willen.

Het werk aan de pleister was goedgekeurd door zowel justitie als de reclassering. Geen beroepshulpverlening dus.

In 2015 kwam er een man naar mij toe die vroeg of ik zijn motivational-coach wilde zijn.

Op dit moment voelde ik mij iets sterker en ik had al met succes een aantal mannen gesponsord. Weer besloot ik naar de reclassering te gaan om ook deze vraag bij ze neer te leggen. Mocht ik met deze man werken als zijn motivational-coach?

Na een aantal weken vertelde mijn reclasseringsambtenaar mij dat het heel moeilijk was om dit beroepsverbod duidelijk te krijgen en al helemaal om dit te handhaven.

Hij zag geen probleem in het plan dat ik nu had. Tenslotte was ik geen medisch specialist, gediplomeerd counselor of therapeut. Ze zagen in dat er inderdaad onduidelijkheden waren wat betreft mijn beroepsverbod en dat dit ook niet zou verdwijnen. De uitspraak van de rechter was simpelweg te onduidelijk zeiden ze. Ik was eigenlijk helemaal geen professional omdat ik dit niet pretendeerde en er ook geen geld mee verdiende. Ze zeiden dat het mijn beroep niet was omdat er geen geld mee gemoeid was.

Ook konden ze niet precies beslissen wat hetgeen wat ik deed nu precies was, dat zeiden ze ook. Maar ik moest toch echt meer duidelijkheid hebben. Ik wilde weer mannen gaan coachen en daar wilde ik uiteindelijk ook weer voor betaald worden. Ook wilde ik van mijn uitkering af en gewoon weer doen waar ik goed in was.

Mijn reclasseringsambtenaar ging op zijn beurt weer naar het OM om te toetsen of ik mannen mocht gaan coachen en hier ook geld voor zou mogen ontvangen. Geld ontvangen voor het coachen maakte het namelijk weer professioneel. Zou ik dit gaan doen, dan zou het dus ook mijn beroep weer worden.

Ik was dan ook erg verbaasd toen ik van de reclassering hoorde dat ik weer mannen mocht gaan coachen en hiervoor betaald zou mogen worden.

Ook mocht ik seminars geven of mannen in groepsverband coachen. In principe mocht ik alles behalve het één-op-één coachen van vrouwen. Hier was ik zo blij mee! Ik heb in het heetst van de strijd een aantal fouten gemaakt bij vrouwen, maar er was in feite geen enkele reden om mij niet met mannen te laten werken die dat zelf wilden, was de redenering van de reclassering.

Hier heb ik iets over geschreven op mijn toenmalige blogsite en vrijwel direct kreeg ik berichten van mannen die wilden dat ik hun zou coachen. Ik nam er een paar aan en het voelde goed. Eindelijk had ik weer een reden om ’s ochtends op te staan.

Na een paar weken kwam er nog een situatie naar voren. Eén van mijn coaching cliënten was getrouwd. Hij had mij op tv gezien met ‘Family Matters’ en hij wilde graag dat ik hem en zijn vrouw samen zou coachen. Ik heb hem toen verteld dat ik dit toch echt eerst wilde checken omdat er een vrouw bij betrokken was. Dit heb ik dan ook gedaan. Ik vroeg de reclassering toestemming om met deze mensen te werken en die toestemming kreeg ik.

Diezelfde week stond er een artikel in de Trouw over het feit dat ik weer aan het werk mocht.

De journalist Han Koch (niet per sé een fan van mij), heeft deze zaak nauwkeurig onderzocht. Hij heeft contact gezocht met justitie naar aanleiding van mijn bericht op mijn blog dat ik weer aan het werk wilde met mannen. Hij kreeg van het OM te horen dat dit juist was en dat ik dit ook mocht doen. Han Koch heeft toen het volgende artikel geplaatst: Veroordeelde goeroe gaat in de herkansing.

Ik werkte in die periode fulltime aan mijn CBD-project en zo nu en dan had ik een mannelijke cliënt voor mijn motivational coaching.

In september 2017 ben ik verhuisd naar een heel mooi pand in Amsterdam.

In 2018 nam ik ook een aantal mannen aan die door mij gecoacht wilden worden. Ik maakte altijd volkomen duidelijk dat ik geen maatschappelijke- of gezondheidszorg leverde. Vrijwel iedereen waar ik mee sprak moest contracten ondertekenen waarin dit ook werd vermeld zodat hier absoluut geen onduidelijkheid over kon bestaan.

Van justitie mocht ik één-op-één werken met mannen en zelfs met mannen en vrouwen samen in groepsverband. Ik mocht motivational interventies doen, zowel één-op-één als in groepsverband. In groepsverband mocht ik hoe dan ook werken. Dit is wat mij is medegedeeld door de reclassering. En hiermee dus ook door het OM, via de reclassering.

Voor mij was het goed om duidelijkheid te hebben en datzelfde jaar had ik vier mannelijke cliënten welke ik coachte.

Op een bepaald moment dat jaar, kwam er een vrouw naar me toe die ik al twintig jaar kende. Ze vertelde mij dat haar dochter hulp nodig had. Ik heb haar toen gezegd dat ik niet kon of wilde helpen. Uiteindelijk heb ik toch geprobeerd om dit te doen, in groepsverband en samen met haar ouders. Nooit ben ik alleen geweest met haar, ik deed dit werk als professional en ik werd hier ook voor betaald.

Na een aantal groepssessies met haar en anderen heb ik toch besloten om mijn werkzaamheden met haar te staken. Dit deed ik om twee redenen. De eerste was dat zij zelf eigenlijk geen hulp wilde accepteren. De tweede reden was dat het voor mij toch niet goed voelde om een vrouw te coachen. Niet vanwege het feit dat er iets grensoverschrijdends zou zijn, maar omdat dit om betaald werk ging met een jonge vrouw. Betaald werk met een jonge vrouw leek toch te veel op mijn beroepsverbod en problemen met justitie was wel het laatste wat ik wilde.

In dit blog ga ik niet verder over de zaak die nu speelt, maar één van de tenlasteleggingen is dat ik mijn beroepsverbod zou hebben overtreden.

Deze aanklacht komt van het OM. Ditzelfde OM heeft mij toestemming verleend om weer te werken in 2015. Zou het daar dan liggen? Maar dit is een vraag die wel vaker naar boven komt. Wie ben ik en wat doe ik nou precies? Hoe ben ik op tv terecht gekomen en waarom zien veel mensen mij nog steeds als de verslavingsgoeroe? Ik zal het er de komende dagen meer over hebben.

Wat er nu gebeurt is werkelijk belachelijk. Het OM wil mij in een hulpverlenersrol duwen bij een gezin waar ik mee bevriend was. Er was geen professionele relatie met deze mensen, er is geen beroepsverbod overtreden en ik was nooit hun hulpverlener.

Het OM gebruikt dit beroepsverbod om mij in een hoek te drijven en om op deze manier verkrachting bewezen te krijgen. Er is namelijk geen sprake van verkrachting wanneer blijkt dat ik geen hulpverlener was. Want dan zou de seks met mijn aangeefster volledig gelijkwaardig zijn. (Wat het ook was) Alleen wanneer ik hulpverlener zou zijn, zou deze gelijkwaardige relatie en de gelijkwaardige seks omgetoverd kunnen worden tot verkrachting.

Ook probeert het OM het feit dat ze mij volledige toestemming hebben gegeven om weer te werken, in de doofpot te stoppen.

Wat ook nog zou kunnen is dat het OM erachter is gekomen dat ik in zowel 2012, als tot op de dag van vandaag, helemaal geen professionele hulpverlener was of ben. Ik ben nooit een therapeut of specialist of wat dan ook geweest. Toch ben ik veroordeeld als zijnde een arts.

Mijn overtuiging is dat mensen een keuze hebben. Ik heb geen zieke mensen behandeld in mijn leven, ook ben ik geen dokter of maatschappelijk werker. Ik heb geen enkel diploma wat mij een professioneel hulpverlener kan maken. Ik maak enkel gebruik van gezond verstand in al mijn coaching werk.

Binnenkort zal ik hier meer over schrijven. Mijn volgende blog gaat over mijn onorthodoxe methodes in mijn werk. Het is al een tijdje geleden geschreven en het is ook nog eens in het Engels. Mijn excuses hiervoor. Het is echter wel de basis van hoe ik altijd al gewerkt heb als coach.

K.