24 november 2019 – Nog iets over hulpverlening

In mijn blog van gisteren heb ik iets niet vermeld, wat toch wel belangrijk is. Ik doe dit nu, voordat ik dit vergeet.

Nog iets over hulpverlening - Keith Bakker Official Blog

Ik heb het al vaak gehad over het hulpverlenersaspect met betrekking tot mijn relatie met mijn ex en haar ouders. Gisteren schreef ik dat ik haar wel had geholpen, maar als vriend van de familie en niet als professioneel hulpverlener.

In de verklaring van DJ, (mijn ex) staat een fragment dat erg belangrijk is.

(Het liefst zou ik direct uit het dossier willen citeren, maar ik onderzoek nu eerst nog wat wettelijk gezien wel of niet kan).

De politie vraagt haar of ze mij als vriend of als hulpverlener zag. Mijn ex verklaarde hierop dat ze mij zowel als vriend als hulpverlener zag. Ook meldde ze dat ik dat heel vaak aangaf, zowel naar haar toe, als aan haar ouders. Ook vertelde ze dat zij en haar ouders dit zelfs op schrift hebben staan in onder andere e-mails.

Ik heb tegen mijn ex gezegd dat de GGZ niet goed zou zijn omdat ze Anorexia beschouwen als een ziekte en niet als een keuze. Ik vind dat het een keuze is om wel of niet te eten.

In deze verklaring wordt door haar heel duidelijk gezegd dat ik vaak aangaf dat ik geen hulpverlener was. Mede zodat men mij achteraf niet zou kunnen beschuldigen voor dingen die niet waar zijn. Nog veel belangrijker voor mij in dit fragment, is het woord ‘keuze’ wat zij gebruikt in haar verklaring.

Mijn beroepsverbod is in mijn vonnis in 2012, verwoord in duidelijke taal.

Ik mag mijn beroep niet uitoefenen in de medische of maatschappelijke zorg.  

Toen ik dit in 2012 voor de eerste keer las, kon ik het totaal niet begrijpen. Ik heb in de eerste plaats niet eens papieren om überhaupt zorg te mogen verlenen. Bovendien moesten mensen die ik coachte in het verleden, contracten ondertekenen voor mijn kliniek Smith and Jones, waarin stond dat wij geen medische zorg verleenden.

Nog nooit in mijn leven ben ik zorgverlener geweest! In dit vonnis van de rechtbank stond dat ik dat niet meer mocht doen.

Ik wilde nooit ‘gedrag’, inclusief dat van mij, goedpraten door middel van de ziektetheorie. Ik ben een motivatie-coach en wilde mensen helpen door ze hun eigen innerlijke kracht te laten vinden en die toe te passen. Hiermee heb ik ontzettend veel mensen geholpen in mijn kliniek en mijn tv-programma’s. Zelf ben ik éénentwintig jaar geleden gestopt met gebruiken omdat ik daarvoor heb gekozen. Niet omdat ik dacht dat ik een ziekte had. Ik vond ook niet dat het goed was om het een ziekte te noemen en daar was ik dan ook heel streng in. Dat was al helemaal zo met Anorexia, ik geloofde er totaal niet in en hier zal ik later nog over schrijven.

Persoonlijk zie ik Anorexia puur als een uit de hand gelopen hongerstaking.

Vrouwen met Anorexia kunnen best eten, ze doen dit echter niet omdat ze controle willen hebben over een situatie die in hun ogen oncontroleerbaar is geworden. Het is mijn mening dat veel van deze mensen helemaal niet ziek zijn.

Het is dus helemaal duidelijk dat ik mijn beroepsverbod niet heb overtreden omdat ik heel duidelijk heb gemaakt dat:

  1. Ik mijn beroep niet heb uitgeoefend door met haar te praten.
  2. Dat ik überhaupt geen hulpverlener ben, of ooit ben geweest.

Tot slot, dit hele verhaal is gestoord!

Ik heb veel mensen geholpen met verslaving of andere zaken, door juist geen stempel of diagnose te geven. Ik mocht dit niet en ik deed het ook niet.

Ook heb ik nooit in de zorg gewerkt. Ik heb een bloedhekel aan psychiaters en ander zorgpersoneel die tegen mensen zeggen dat ze ziek zijn, in plaats van ze een flinke schop onder de kont te geven!

This is all such f*king bullshit!

K.