23 november 2019 – Moest ik haar laten sterven?

Hallo vrienden en vijanden,

Het is de afgelopen tijd stil geweest op mijn blog, maar dit betekent niet dat ik er mee stop. Integendeel, dit blijft de plek waar ik mijn mening kan uiten en ik zal dit dan ook blijven doen.

Moest ik haar laten sterven? - Keith Bakker Blog

Ik had wat tijd nodig voor mezelf en daarbovenop werd het ook rustig in de media. Vandaar de radiostilte van mijn kant.

De afgelopen maanden zijn nogal hectisch geweest en zaten vol van stressvolle momenten. Het klinkt misschien gek, maar er is geen betere plek om tot jezelf te komen dan in een gevangeniscel. Mensen betalen vaak veel geld voor kloosters en retreats, maar ik heb de mazzel dat justitie dit voor mij regelt. Tof van ze!

Ik zou graag over mijn tijd in de gevangenis schrijven maar ik heb afgesproken dat ik niet over de dagelijkse handel en wandel van de gevangenis zal bloggen. Wel kan ik zeggen dat ik goed en fair word behandeld en daar ben ik dankbaar voor.

Er zijn wel wat gezondheids-issues waar ik mee zit. Zo ben ik het afgelopen jaar meer dan twintig kilo afgevallen en ik voel me vaak niet zo goed. Het zou door de stress kunnen komen, maar het is geen geheim dat ik ook een aantal chronische kwalen heb. Mentaal ben ik sterk en daar gaat het om! We zullen wel zien wat er met mijn lichaam zal gebeuren. Zolang ik blijf lachen is het oké, zelfs in de kist.

Het moeilijkste stuk van deze hele nachtmerrie is misschien iets anders dan wat je zult verwachten.

Hier op het blog heb ik het vaak over andere mensen en instanties. Maar maak je vooral geen zorgen, ik ben constant bezig met mijn aandeel in dit verhaal, geloof me, daar ben ik me zeker van bewust!

Er is een televisieprogramma, genaamd ‘Aircrash Investigation’. In dit programma wordt onderzocht wat er allemaal aan de crash voorafging en wat er allemaal is fout gegaan. Als ik dit proces bij mezelf uitvoer, terugkijkend op het hele verhaal, moet ik helemaal terug naar het begin. Waar is het misgegaan? Wat heb ik fout gedaan? Wat had ik anders moeten doen? Dit soort vragen stel ik mezelf elke dag.

Inmiddels weet ik het antwoord en het is niet bepaald leuk te noemen.

Ik zit in de gevangenis omdat ik valselijk beschuldigd word van seks met mijn ex voor haar achttiende. Zij beweert dat dit vóór haar achttiende was en dat ik bovendien haar hulpverlener was. Van seks voor haar achttiende was totaal geen sprake, ik heb ook bewijs om dit te ondersteunen maar dit komt misschien later nog wel.

Er is geen grijs gebied, het is geen Bill Clinton verhaal. Ik heb voor het eerst seksueel contact met mijn ex gehad in een trio-situatie met haar moeder. Mijn ex was toen al achttien. Was dit moreel verwerpelijk? Voor velen wel, was het Illegaal? Zeker niet. Er was geen strafbaar feit op seksueel gebied, maar het hulpverlenersstuk is wat ingewikkelder. Hier heb ik de afgelopen weken ook veel naar gekeken.

Misschien graaf ik nu mijn eigen graf door te zeggen dat ik haar wel degelijk heb geholpen, maar dit was zeker niet als professioneel hulpverlener. Maar maakt het in dit geval iets uit?

Ik heb mijn ex ontmoet in februari 2016. Zij had op dat moment een verborgen eetstoornis, Anorexia. Mijn eerste woorden tegen haar waren dan ook letterlijk: Hoe gaat het met je eten? (Dit valt ook te lezen in mijn verklaring op Keithbakkerofficial.com, hoofdstuk 5).

Het was een duivels dilemma voor me. Haar helpen en het risico lopen om gestraft te worden of niet. Ik wist inmiddels hoe ik haar in één gesprek kon ‘genezen’ van anorexia. In het verleden heb ik dit al met velen gedaan en ik had hier de sleutel voor. Maar moest ik dit wel doen? Of moest ik haar laten sterven?

Tegelijkertijd heb ik in het verleden ook al grote fouten gemaakt met jonge vrouwen die precies zoals haar waren. Ik kan je niet vertellen of het toeval, God of de duivel was, wat voor deze levens veranderende ontmoeting tussen ons heeft gezorgd. Ik was al eens veroordeeld voor misbruik van enkele van dit soort meiden. Toen heb ik mijn verantwoordelijkheid genomen en ik heb mijn straf uitgezeten, ook omdat ik kapitein was van dat schip.

Een deel van mijn straf was een verbod om te werken als professioneel hulpverlener.

Ik mocht al helemáál niet werken met vrouwen die Anorexia hebben zoals DJ, de vrouw die mij nu beschuldigd dezelfde misdaad. Ik was wel een idioot. Het is misgegaan op het moment dat ik besloot om met haar te praten over een oplossing voor haar eetstoornis. Toch heb ik dit gedaan en na één gesprek was ze helemaal klaar met haar eetstoornis. Ze eet weer normaal, tot op de dag van vandaag. Wat had ik anders moeten doen?

Moest ik haar laten sterven?
Of niet?

Hoe dan ook, de waarheid is dat ik haar leven heb gered. Niet als professional, maar uit vriendschap of bezorgdheid en zonder duivel uitdrijvingen. Een paar jaar later zijn we in een geheime relatie beland en dit heeft weer geleid naar de cel waarin ik nu zit.

Wat ik misschien wel had moeten doen, was hard wegrennen op het moment dat ze mij vertelde dat ze Anorexia had.

Ik had weg moeten blijven van dit hele gestoorde gezin! Eigenlijk had ik haar gewoon moeten laten sterven en de Anorexia haar gang moeten laten gaan. Ik had moeten kiezen voor mezelf.

Vandaag de dag zit ik enorm in de shit omdat ik contact had met deze jonge vrouw en haar gestoorde ouders.

Maar ik had wel een keuze. Ik heb gekozen om met deze jonge vrouw in gesprek te gaan, ondanks mijn ervaringen met vrouwen met Anorexia in het verleden. De rechter zal moeten beslissen of ik mijn beroepsverbod heb overtreden door dit te doen. Eén ding is zeker, ik deed dit als vriend van de familie en op geen enkele manier professioneel. Dit gegeven is wel een belangrijke factor in deze zaak, maar ja…

Er is ook wel een wonder gebeurd. Deze vrouw liep jarenlang rond met een verborgen eetstoornis, lag de hele dag op bed, ging niet meer naar school en kon uiteindelijk nauwelijks meer lopen voordat ik haar ontmoette. Na een enkel gesprek met mij is ze weer gaan eten. Vandaag de dag heeft ze werk, ze gaat naar de foto vakschool en ze doet het goed. Ondanks het feit dat ze zich zo tegen mij heeft gekeerd, gun ik het haar.

Het moeilijkste wat ik nu moet doen is mezelf verdedigen tegen een vrouw, voor wie ik voor heel even alles op het spel heb gezet.

Ik hield ontiegelijk veel van haar en ik moet dit nu opzij zetten. Het is niet makkelijk en ik huil er soms over in de nachten. Maar gedaan is gedaan. Ik zal mezelf moeten verdedigen omdat ze gelogen heeft dat we seksueel contact hadden voor haar achttiende. Ze kan goed liegen, dat moet ook wel wanneer je jarenlang je eetstoornis weet te verbergen voor iedereen om je heen. En daarbovenop ook nog eens een geheime relatie onderhouden met mij. Mijn probleem is dat ik nu in de ring sta tegenover een witte haai.

Ik heb weinig hoop dat het recht zal zegevieren in deze zaak.

Enkel het feit dat ik zo lang vastzit zegt al genoeg. Mijn ex kan ongelooflijk goed liegen en ze geloven haar ook nog. Toch kan ik niet boos op haar zijn. Ik heb gekozen om haar leven te redden, daar waar niemand anders dit kon. Zij doet nu gewoon wat elke anorexic doet. Ze maken de mensen kapot die van hen houden. Ze moeten dit doen, het zit in hun natuur.

Misschien was het beter geweest als ik haar toch maar had laten sterven in haar kleine kamertje.

God only knows,

of niet?

K.