2 november 2019 – Hulpverlener?

Hallo vrienden en vijanden,

In mijn voorgaande blogs heb ik het er al vaak over gehad; mijn rol tot mijn ex en haar familie. Een familie waarmee ik bevriend was. Uiteindelijk hebben zij valse aangiftes gedaan om mij kapot te maken.

Keith Bakker Blog - Hulpverlener

Het OM probeert te bewijzen dat ik een hulpverlenersrol had. Mijn seksuele relatie met mijn ex zou volgens hen dan ook vanuit die positie zijn ontstaan. Dit is een regelrechte leugen van mijn ex en haar familie.

Ik zit nu in een hele moeilijke positie, tien jaar lang heb ik vele mensen geholpen met hun verslaving in mijn kliniek. Ook door middel van mijn televisieprogramma’s. Mede hierdoor werd ik bekend als verslavingsgoeroe. Ik ben dan ook trots op diegenen die vandaag de dag nog in leven zijn door mijn niet- medische, no nonsense, choise based coaching methode.

Jammer genoeg raakte ik in 2010 betrokken in een seksschandaal, welke zeker een basis had van waarheid.

Ik heb inderdaad fouten gemaakt waarvoor ik ben veroordeeld. Helaas ben ik ook veroordeeld op basis van onwaarheden, ik heb dit toen ter tijd laten rusten. Ik kon mijn onschuld simpelweg niet bewijzen en ik moest het maar accepteren. Ik kreeg een celstraf van vijf jaar opgelegd en daarbovenop een beroepsverbod van tien jaar. Mijn beroep mocht ik dus niet meer uitoefenen.

Om eerlijk te zijn waren die vijf jaar gevangenisstraf nog wel te doen. Er was een startdatum en een einddatum waardoor ik tenminste wist waar ik aan toe was. Ik kwam vrij in oktober 2013, en de rest van mijn straf was afgelopen in april 2016. Toen begonnen de problemen wat betreft de hulpverlening.

Ik heb veel mannen in de gevangenis geholpen met hun verslaving.

Er lopen er nu drie rond die tot de dag van vandaag clean en nuchter zijn na hun detentietijd met mij. Hier ben ik dan ook trots op. Was ik toen een hulpverlener? Zeker niet, ik was een herstellend verslaafde die vastzat en anderen hielp om zichzelf ook te helpen. Mede door het helpen van die mannen in mijn detentieperiode bleef ook ik clean en nuchter. Ik ben nu inmiddels éénentwintig jaar clean van drugs en alcohol, mede door het helpen van anderen, wilskracht en God.

Toen ik vrijkwam was ik een wrak.

Ik had veel meegemaakt en ik was door psychiaters gediagnosticeerd met PTSS en zware depressie. Ik ga hier verder niet te veel op in, maar het komt erop neer dat het zeker niet goed met me ging. Na mijn vrijlating ging ik in Hilversum wonen, waar ik ook naar de AA ging. Ook ging ik andere mannen sponsoren en ik genoot ervan dit te doen. Als sponsor help je iemand eigenlijk alleen maar om nuchter te worden en te blijven. Natuurlijk had ik het zwaar. Maar het hielp mij enorm om andere mannen te helpen nuchter te blijven.

In februari 2016 ontmoette ik een gezin bij een kerk in Amsterdam.

Ik was een eenzame en gebroken man toen ik daar naar binnen liep. Of het toeval, of het lot was, dat weet ik niet. Het gezin had een dochter met een verborgen eetstoornis, namelijk anorexia. Wanneer je het verhaal leest dat ik hier eerder heb geplaatst over mijn relatie met het gezin en later ook hun dochter, vind ik dat ik het wel goed omschreven heb. Het was ontzettend dom van me om überhaupt contact te hebben met deze mensen. Maar wat gebeurd is, is gebeurd.

Na mijn vrijlating merkte ik al snel dat er iets vreemds gebeurde wanneer ik onder de mensen was.

Het gebeurde maar al te vaak, wanneer ik ergens was, dat mensen naar me toe kwamen om met me te praten over hun verslaving, problemen of alles wat daar mee te maken had. Werkelijk overal waar ik kwam, inclusief de kerk, kwamen mensen naar me toe om te praten. Hier heb ik het met de reclassering over gehad en ook uitvoerig besproken.

Het was een dilemma, men zag mij nog steeds als coach en dat mocht ik dus niet meer zijn.

Maar coaching is geen beroep, het is een lifestyle. Het is wie ik ben en niet wat ik doe. Nu wordt het lastig. Het was ook wel vreemd, ik was een veroordeelde zedendelinquent, maar dat maakte niemand wat uit. Ze wilden alleen advies. Zolang ik heel duidelijk maakte dat ik geen hulpverlener was kon ik dit advies geven, zonder dat ik de door justitie opgelegde beperking in gevaar bracht. Dit was voor mij de enige manier waarop ik duidelijkheid kon creëren tussen mij en anderen.

De macht van televisie speelt hier ook een rol in.

Ik was bekend op televisie als coach, dit is ook waarom men mij als coach bleef aanspreken, zelfs na mijn detentie.

De moeder van mijn ex (MJ) kende mij nog van televisie en vond dat erg interessant. Ik daarentegen, was daar juist heel erg paranoïde over. Ik wilde wel vrienden zijn met de familie, maar het moest wel duidelijk zijn dat ik voor hen geen hulpverlener zou zijn. Natuurlijk kon ik als vriend advies geven, maar dat was dan ook alles.

Het is inmiddels 2019 en ik zit onterecht in de gevangenis. Dit omdat ik ben beschuldigd voor seksueel misbruik in de rol van hulpverlener.

WTF? Het OM wil hoe dan ook een fantasieverhaal werkelijkheid maken door te beweren dat ik hulpverlener was in mijn seksuele relatie met de dochter van de familie.

Ja, het is waar dat ik een (seksuele)relatie had met haar toen ze achttien en negentien was.

Het is echter niet waar dat ik haar hulpverlener zou zijn. Ik heb haar wel het advies gegeven dat ze moest kappen met die bullshit over haar eten en voor een beter leven moest gaan. Ook heb ik haar aangemoedigd om goede professionele hulp te zoeken voor haar issues. Dit heeft ze ook gedaan.

Ik heb niets met haar problemen te maken, ik was dan ook geen hulpverlener. Dit gold ook voor andere mensen. Elke keer heb ik ze duidelijk gemaakt dat ik geen hulpverlener was. Ook was ik niet meer de goeroe waarvan men wilde dat ik die was.

Ik was een eenzame, gebroken man.

Dit heb ik ook duidelijk gemaakt naar het gezin dat zich nu tegen mij keert. Ik was geheel duidelijk naar ze toe, en heb ze vaak genoeg gezegd dat ik geen hulpverlener was.

Omdat ik nu vastzit en het OM tegen mij is, doen ze er alles aan om mij in een hulpverlenersrol te duwen. Wat het allemaal nog moeilijker en erger maakt, is dat het gezin precies weet hoe ze mij moeten neerhalen. Liegen!

Ze weten veel over me. Ook de redenen waarom ik in 2012 zo hard ben aangepakt door justitie. Het ging toen en ook nu om een machtsrelatie.

Ik moet wel toegeven dat er in 2012 een grijs gebied is ontstaan tussen mij en een aantal vrouwen.

Je zou een argument kunnen hebben dat een relatie met een ex-cliënt, toch wel een machtscomponent kan hebben.

In dit geval echter, had ik een wederzijdse seksuele relatie met een jonge vrouw. Dit is niets meer dan een morele kwestie. Ik was nooit haar hulpverlener of die van het gezin. Ik heb niets illegaals gedaan en toch zit ik in de gevangenis. Waarom ik in de gevangenis zit? Omdat ze liegen!

Maar wie gaat Keith Bakker nou geloven?

Zelfs ik begon aan mijzelf te twijfelen. Was ik wel duidelijk genoeg geweest over het feit dat ik geen hulpverlener was? Of was ik niet duidelijk over de reden dat ik in 2012 veroordeeld ben? Het ging mij niet eens zo zeer over wat hun gedachten hierover waren, want daar heb ik geen controle over. Als ze mij als hulpverlener zagen dan moet het wel aan hun hebben gelegen. Het was in ieder geval niet omdat ik niet naar hun gecommuniceerd heb over wie ik was of wat ik deed.

Ik moest zelfs de politiedossiers induiken om voor mezelf duidelijk te krijgen of ik wel duidelijk genoeg ben geweest. De dossiers heb ik nauwkeurig bestudeerd en ik vond genoeg voorbeelden van hoe duidelijk het wel niet was.

Ik zal enkele voorbeelden geven. Het kon niet duidelijker zijn. Graag had ik dit willen laten zien doormiddel van fragmenten uit de politieverhoren, maar volgens mijn advocaten kan dit in dit stadium van het onderzoek, mijn verdediging in de weg zitten.

Als het aan mij lag, dan had ik de fragmenten wel degelijk gepubliceerd.

In één van de verhoren met de moeder van mijn ex, wordt haar gevraagd wat voor werk ik deed. Haar antwoord is dat ik in de periode dat wij elkaar ontmoetten, geen werk had. Ook vertelt ze dat ik wel tig keer heb gezegd dat ik geen hulpverlener (meer) was en dit ook niet wilde zijn. Dat ik best wilde helpen, maar gewoon als vriend van de familie en niet als hun hulpverlener. Dit heb ik keer op keer benadrukt naar haar eigen zeggen.

In een ander verhoor, met mijn ex, wordt duidelijk gezegd dat ik geen hulpverlener ben. Sterker nog, dat ik mijn ex aanspoorde om professionele hulp te zoeken voor haar issues. De politie vraagt of ik haar behandelaar of hulpverlener was, waarop ze duidelijk zegt van niet. Hierop suggereerde de politie om het coaching te noemen, waarop mijn ex zei dat dit inderdaad een betere omschrijving is.

Dit waren een aantal voorbeelden over het feit dat ik altijd duidelijk maakte aan mensen wat mijn rol wel of niet was. Ook dat ik geen hulpverlener wilde of mocht zijn. Later is er toestemming gegeven door de reclassering dat ik mijn beroep als coach weer mocht uitoefenen. Daar ben ik ook voor betaald.

Duidelijker kon ik toch niet zijn? Nu word ik verdacht van misbruik en het feit dat ik hulpverlener zou zijn. Het is echt te gestoord voor woorden! De politie en het OM willen dit fabeltje doordrukken door de realiteit te negeren.

Volgens mij is het verschil tussen vriendschap en (professionele) hulpverlening een financiële transactie. Dit is nooit gebeurt tussen mij en dit gezin.

Ik was geen hulpverlener voor deze mensen, ik wilde geen hulpverlener zijn voor deze mensen en ik deed dat ook niet. Ik wilde alleen maar vriendschap. Hoe kon ik het duidelijker maken? Ik heb het zo vaak aangegeven!

Misschien moet ik de woorden: Ik ben geen hulpverlener maar op mijn voorhoofd tatoeëren? Jezus christus, wat een onzin!

 

K.