18 oktober 2019 – De Goeroe is dood

De Goeroe is dood.

Omdat een groot deel van mijn rechtszaak staat, of valt bij de vraag of ik hulpverlener was in mijn relatie met mijn ex, heb ik besloten om dit blog te schrijven.

De Goeroe is dood - Keith Bakker Blog

In 2012 werd ik veroordeeld tot een gevangenisstraf en een tienjarig verbod om mijn beroep uit te oefenen. Ik hoorde toen voor het eerst dat ik een hulpverlener was en het verbaasde mij dan ook dat dit een onderdeel van mijn straf was.

Hulpverlener is een breed begrip. Als ik bijvoorbeeld een lekke band krijg op de snelweg en iemand stopt om mij te helpen, dan is hij of zij in principe een hulpverlener. Een chirurg in het ziekenhuis is ook een hulpverlener. Als een kind vraagt om hulp met het strikken van zijn veters, dan is degene die hem daarmee helpt ook een hulpverlener. We kunnen dus zeggen dat iedereen die een ander ergens mee helpt, in welke vorm dan ook per definitie een hulpverlener is.

In 2012 heeft de rechter mij een straf opgelegd waarmee ik geen hulpverlener mocht zijn.
Dat is op zichzelf al onmogelijk. Wij mensen helpen elkaar iedere dag. Om dit voor mijzelf duidelijk te krijgen, moest ik terugkijken naar de woorden van het vonnis zelf. Het vonnis was behoorlijk specifiek; ik mocht mijn beroep niet meer uitoefenen in de maatschappelijke- of gezondheidszorg. Dit maakte het voor mij echter nog onduidelijker.

Toen ik mijn kliniek Smith & Jones begon in 2003, hanteerden wij de 12-stappenmethode. De 12-stappenmethode, of het Minnesotamodel, is helemaal geen medische manier van behandelen, de twaalf stappen en de zelfhulpgroepen kunnen niet worden voorgeschreven als medicijn of als behandeling voor verslaving en andere problemen.

De AA (Alcoholics Anonymous), die het 12-stappenprogramma in het leven heeft geroepen zeggen zelfs dat het een spiritueel programma is, met een God of een hogere macht als oplossing voor alle problemen. De 12-stappenprogramma’s op zichzelf zijn dus helemaal geen zorg. Hmmm…

In 2005 begon ik mij te richten op eigen keuzes en innerlijke kracht met mijn manier van werken. Door dit te doen nam ik in feite meer afstand van het concept van zorg. In 2007 moest ik voor mijzelf en mijn kliniek beslissen of ik geld wilde ontvangen van de zorgverzekeraars voor behandeling in mijn klinieken. Tot op dit moment hadden mijn klinieken een soort Robin Hood structuur, waarbij wie het kon betalen dat ook deed en anderen die geen geld hadden, maar wel gemotiveerd waren, ook mochten komen.

We hebben nooit winst gemaakt, maar we hebben iedereen op dezelfde manier geholpen, geld of geen geld.

Wat het meest belangrijk was in mijn keuze om niet te kiezen voor gratis geld van zorgverzekeraars, was het feit dat cliënten patiënten zouden worden en zij daarmee voor behandeling een diagnose zouden moeten krijgen van een psychiater. Ook ik geloof dat verslaving een hersenziekte kan zijn, maar ik denk niet dat dit altijd het geval is.

Verslavingen kunnen in mijn optiek ook andere oorzaken hebben zoals bijvoorbeeld trauma en ik ben van mening dat gebruik uiteindelijk een keuze is. Dus voor ons (Smith & Jones) was verzekeringsgeld geen optie. Ik heb altijd in zowel mijn kliniek(en) en ook mijn televisieprogramma’s duidelijk gemaakt dat ik geen zorgverlener was. Ik was een coach. Ja, wij hadden psychologen en artsen in dienst maar die deden dat onder eigen titel. Voor mij ging het om de keuze en niet om zorg. Daarna heb ik nog nauw samengewerkt met de Johan Cruijff Foundation. Deze club was een belangrijke factor in de Smith & Jones manier van werken.

Wanneer mensen naar mijn kliniek wilden komen moest men eerst tien pagina’s aan algemene voorwaarden lezen en ondertekenen voordat ze überhaupt werden toegelaten. Eén van de prominentste en belangrijkste punten die benoemd werden, was het feit dat wij geen medische- of maatschappelijke zorgverlener waren. Nooit heb ik geïnsinueerd of gepretendeerd dat ik of mijn kliniek een klinische- of maatschappelijke zorgverlener was, in welke vorm dan ook.

Ik was hier altijd heel duidelijk in, ik was gewoon een jongen van de straat die toevallig hele bekwame mensen om zich heen had.

Ik was geen gediplomeerde of medische hulpverlener en ik dacht dat dat heel duidelijk was door op een niet medische manier mijn werk te doen op televisie. Iedereen wist dit! Er zijn echter nog steeds veel mensen die mij als hulpverlener zien.

Wanneer krijgen jullie het nu eindelijk eens door? Ik ben geen hulpverlener en ik ben dit ook nooit geweest!

Ook wil ik helemaal geen hulpverlener zijn. Ik heb geen diploma’s, ik heb geen titel en zal dit ook nooit hebben. Dus, stop calling me a f*king hulpverlener!

Het is mijn mening dat verslaafden, gamers of mensen met een eetstoornis een figuurlijke schop onder hun kont nodig hebben en geen zorg. Zorg is voor mijn bejaarde buurvrouw die niet meer kan lopen, zorg is voor mensen met een echte psychische stoornis en niet voor mensen die een label krijgen om geld te kunnen ontvangen van zorgverzekeraars.

Zo, we zijn er nu achter dat ik geen hulpverlener ben en ook nooit hulpverlener ben geweest!

Een ander woord in de uitspraak van de rechter was ‘beroep’. Volgens de uitspraak mocht ik mijn beroep als hulpverlener niet uitoefenen. Volgens mij heeft het woord beroep te maken met professional. Professional heeft denk ik te maken met geld ontvangen voor het leveren van bepaalde diensten. Als iemand nu een hobbyist loodgieter is, ontvangt hij geen geld voor wat hij doet, zelfs als hij dat voor anderen doet. Geen geld = geen beroep. Als ik er geen geld voor krijg ben ik geen professional.

So let me be honest with you. Het hulpverlener imago is gecreëerd door de media en door mij in de periode 1999 tot en met 2003. Ik heb toen een bewuste keuze gemaakt om mijzelf als boegbeeld te gebruiken voor een heel goed doel. Ik wilde dat Nederlanders een keuze zouden krijgen in verslavingszorg, iets wat er toen nog niet was.

Het Nederlandse verslavingszorgstelsel was toen nog heel anders dan tegenwoordig.

Ik heb daarvoor gevochten en het is mij gelukt. Het feit dat Nederlanders naar bijvoorbeeld Schotland kunnen gaan voor behandeling is te danken aan mij en mijn werk. Als je straks mijn boek leest zal je versteld staan wanneer je het verhaal leest over hoe ik dit voor elkaar heb gekregen.

Ik bracht het 12-stappenmodel van behandeling naar Nederland, mijn kliniek was de eerste die gamen erkende als verslaving.
Ik heb veel bereikt en veel mensen begonnen mij het stempel ‘verslavingsgoeroe’ te geven. Na mijn zeer succesvolle televisieprogramma ‘van Etter tot Engel’ werd ik tot boegbeeld voor probleemjeugd benoemd. Met mijn NCRV-programma ‘Family Matters’ werd ik gezien als opvoeddeskundige en familiecoach.

Het ‘Dokter Keith’ beeld wat ik gecreëerd heb om goed te doen voor verslaafden, was uitgegroeid tot een monster die mijn hele leven beheerste.

Ik was uiteindelijk maar een gewone man die door mensen door wist te dringen door het gebruik van gezond verstand. De rest was marketing.

Nogmaals, ik ben geen geen hulpverlener, ik ben motivational coach, that’s it. Ik help mensen om het beste uit zichzelf te halen door motivation, education, dedication en determination te gebruiken. Ik ben geen arts, psycholoog of medische dienstverlener, niets van dit alles. En nu word ik door het OM beschuldigd van het overtreden van een beroepsverbod!

Het OM wilt jullie ervan overtuigen dat ik een hulpverlenersrelatie had met mijn ex-vriendin.

Ze was achttien jaar en de oppas van mijn kinderen en ze had inderdaad wat problemen. Ik ook, wie niet? Ik gaf haar wel eens advies om haar leven weer op de rails te krijgen. Dit deed ik als vriend van haar en haar familie en niet als hulpverlener.

Ik was zelfs zo bang dat er ooit getwijfeld zou worden over mijn rol binnen het gezin, dat ik hen vaak benadrukte dat ik geen hulpverlener was.

Ook heb ik nooit geld ontvangen voor mijn (soms ongevraagd) advies en ze moesten zelfs op papier duidelijk maken dat ik geen hulpverleningsrelatie had met hen. Ik was bang voor de consequenties wanneer ik eventueel niet duidelijk was over het woord ‘hulpverlener’.

Zeker omdat het in mijn natuur zit mensen te helpen en omdat ik daar ook goed in ben, geef ik vaak advies, maar niet als hulpverlener.
Of maakt mijn natuur mij per definitie hulpverlener en zal alles wat ik zeg als zodanig worden opgevat? Ook omdat het Dr. Keith en de Verslavingsgoeroepersonages nog leven, gaat men ervan uit dat ik dat ik dat ook echt ben.

Mensen, let’s get it clear, Dr. Keith is dood!

Stop alsjeblieft met de illusie dat ik de goeroe ben, ik ben gewoon een mens van vlees en bloed. Jullie idool is al lang dood!

Er gebeurt nu iets vreselijks, mijn ex en haar familie willen mij kapot maken. Het is mij een raadsel waarom mijn ex dit zou willen, ik heb haar altijd meer dan goed behandeld. Omdat ze werkelijk alles van mij weet, ook over de zaak in 2012, weet ze dat ze toch het Dr. Keith personage moet gebruiken om een ongelijkwaardige relatie en misbruik te kunnen opperen. Want als ik hulpverlener ben, is de relatie wel ongelijkwaardig en zou er dus een machtsverhouding ontstaan.

Dr. Keith, de verslavingsgoeroe en de familie-expert zijn in 2012 geëxecuteerd door de rechtbank in Amsterdam.

De goeroe die ik zelf heb gecreëerd bestaat niet, het is een illusie. Het is een illusie vandaag de dag en het is ook altijd al een illusie geweest.

Maar het OM en de mensen die mij kwaad wensen, proberen Dr. Keith op te wekken uit de dood om op die manier de echte Keith Bakker veroordeeld te krijgen. Het is te zielig voor woorden! Het OM zal Dr. Keith misschien voor een tweede keer executeren als zij doorgaat met het idiote idee dat ik hulpverlener zou zijn en er om die reden een ongelijkwaardige relatie zou zijn.

It is what it is.

K.