18 mei 2020 – Nog meer over hulpverlening

De leugenachtige bewering van de Officier van Justitie, dat ik de hulpverlener zou zijn van de aangeefster is volledig onwaar. Als dat zo was, waarom kreeg ze dan op mijn aandringen hulp van professionele hulpverleners?

Nog meer over hulpverlening.- Keith Bakker Official Blog

Van haar zeventiende tot haar achttiende kreeg ze professionele hulp van een psycholoog van jeugdzorg. In haar politieverhoor maakt ze dit ook duidelijk.

Politie: In jouw aangifte gaf je aan dat je een verborgen eetstoornis had en dat niemand dit wist. Het werd bekend door Keith, dus nog niet officieel vastgesteld. Later, nadat Keith jou leerde kennen, kreeg je een behandeling voor je eetstoornis van de GGZ. Klopt dat?
DJ: Ja dat klopt. Keith sprak mij aan in de kerk. Ik weet nog dat XXXX, een bezoeker van de kerk daar bij stond. Ik was in shock toen. Sowieso een strijd in mijn hoofd van zeg het wel, zeg het niet. Ik wist niet wie hij was. Ik schaamde mij ook voor het feit dat ik het had. Ik zat te twijfelen wat te zeggen. Ik heb niet heel veel gedeeld. Ik heb wel gezegd dat het niet zo goed ging maar verder wel terughoudend. Het ging alleen maar over mijn eetstoornis, ik wilde er niet met iedereen over praten. Iedereen ging zich er namelijk mee bemoeien en dat wilde ik niet. Ik heb daarom hulp gevraagd aan de huisarts, en ik heb van mijn zeventiende tot mijn achttiende een psycholoog van jeugdzorg gekregen. En die heb ik tientallen keren gezien.

De Officier van Justitie wilt ook insinueren dat ik haar met opzet aansprak over haar eetstoornis.

De aangeefster (DJ) maakt duidelijk in haar verklaring dat onze ontmoeting niets meer dan een toevalstreffer was. Zelf begrijp ik ook niet zo goed hoe dit gebeurd is.

Politie: Hoe kon Keith zien dat je een eetstoornis had?
DJ: Tja, ik heb geen idee. Op het moment dat hij mij aansprak had ik koffiedienst in de kerk. Ik stond achter de tafel. Keith was in gesprek en ik haalde de kopjes op. Hij vroeg me toen hoe het ging met eten. Hij zelf begrijpt ook niet hoe hij dit ooit heeft gezien.

In het volgende stuk wordt duidelijk dat ik voor haar, naar mijn mening de beste hulp inschakelde van iemand uit Londen, nadat ze klaar was met de GGZ en inmiddels achttien was.

Ze had mij daar om gesmeekt. Ze vertelde mij dat ze het heel moeilijk had met de scheiding van haar ouders. Ik wilde daar absoluut niets mee te maken hebben. Ik kende één van de beste therapeuten in Londen en besloot om hem in te schakelen en uit eigen zak te betalen. Dit zodat de aangeefster de beste professionele hulp kon en zou krijgen die ze zo hard nodig had.

Politie: Deze behandeling, wie heeft dat betaald?
DJ: Keith
Politie: Keith had dit betaald?
DJ: Ja, Keith heeft dit betaald.
Politie: Althans, die heeft iets geregeld met zijn vriend?
DJ: Ja dat.
Politie: Dus je gaat er van uit dat hij betaald heeft neem ik aan?
DJ: Ja en hij was best wel duur.
Politie: Je hebt met XXXX (arts) in het Engels gesproken neem ik aan?
DJ: Ja.
Politie: Want die man zal geen Nederlands spreken neem ik aan?
DJ: Nee, Engels.

Het volgende stuk komt uit het politieverhoor van de moeder van de aangeefster. (MJ)

Het is een beschrijving van het interventiegesprek dat ik had met DJ, haar familie en leden van de kerk. DJ had mij verteld dat ze anorexia had en ik geloofde dat eigenlijk niet. Ik dacht eerder dat ze aandacht wilde, dus heb ik haar in dit gesprek overgehaald om daar ter plekke iets te eten. Als ze echt anorexia zou hebben, dan had ze dit namelijk niet gekund.  

Ik moet wel zeggen dat dit het enige moment is wat eventueel op een hulpverleningssituatie zou kunnen lijken. Mijn doel voor haar was, dat ze haar schijn-anorexia achter zich zou kunnen laten in één gesprek. Daarna zou ze hulp moeten zoeken bij professionele zorgverleners.

Wat ik hoopte dat er zou gebeuren, is ook gebeurd. Ze had helemaal geen anorexia, het was allemaal show om aandacht te krijgen.

Fragment verhoor MJ.

Politie: We hebben begrepen dat Keith bij u thuis kwam op een gegeven moment. Kunt u uitleggen hoe dit bezoek is verlopen?
MJ: Ze kwamen rond koffietijd en DJ zat op de bank en had er eigenlijk geen zin in. Ze moest nu echt de confrontatie aangaan met waar ze mee zat. Ik had koffie gezet en plakjes cake gesneden. Keith is dan wel een ster om het ijs te breken. Keith en XXXX, de voorgangster van de kerk, zaten op twee stoeltjes naast elkaar en DJ zat op de bank. (geen oncontroleerbare één-op-één situatie dus) De sfeer was ontspannen en oké. Keith begon gelijk dat we bij elkaar waren omdat DJ een eetprobleem had. Hij zei dat hij er was met doel dat DJ weer zou gaan eten. Dat benadrukte hij. Dat was het doel van het gesprek. Ik dacht nog… dat denk jij? Ik probeer alles en het zou jou wel lukken? Hij begon DJ toen vragen te stellen of ze gelukkig was in haar leven en of ze het naar haar zin had thuis. Of ze genoeg vrienden had, of wij haar genoeg ruimte gaven en of ze het gevoel had gevangen thuis te zitten. Dat soort vragen stelde hij haar. Op een gegeven moment brak DJ en vertelde ze dat ze helemaal niet zoveel ruimte kreeg thuis. Dat verbaasde ons want wij stimuleerden DJ juist altijd omdat ze helemaal geen meisje was die uit wilde met vrienden. Uiteindelijk bleken wij het probleem, want wij zouden DJ beperken in haar vrijheid en haar niet genoeg ruimte geven in de dingen die ze eigenlijk wilde doen. Keith maakte een lijstje op met daarop een deal die we zouden moeten afspreken met elkaar. Wij als ouders moesten DJ meer ruimte geven en vrijheid. Keith zou haar dan over de streep trekken om weer te gaan eten. Wij als ouders zagen het helemaal niet zo, dat ze ruimte nodig had omdat het helemaal niet zo’n meisje was daarvoor. Maar goed, prima. Je hebt ook wel eens de rebelse dochters die altijd de grens opzoeken, maar DJ moet je juist stimuleren om wat te gaan doen.
Politie: Wat gebeurde er met dat lijstje?
MJ: Daar werden de punten opgeschreven die DJ wilde en één daarvan was dat ze wilde gaan reizen. En toen zei Keith dat wij als ouders een deal hadden gesloten en dat zij nu moest gaan eten. Hij pakte een half plakje cake en zei dat DJ op dat moment moest eten. DJ zei: Echt niet! Keith zei dat ze niet moest denken dat hij dat hele pokken-eind uit Hilversum was gereden en dat zij dan niks zou eten. DJ moest hier om lachen en pakte een plakje cake en at het op. Iedereen schoot vol, want wij hadden haar al weken niets zien eten. Ik dacht: Hoe krijgt hij dat voor elkaar.
Politie: Hoe ging het verder?
MJ: De vrouw van de voorganger van de kerk kwam toen met het voorstel dat DJ wel professionele hulp nodig had en stelde voor dat we naar de huisarts en het RIAGG zouden gaan. Dezelfde vrouw bood ook aan om met DJ te gaan praten. Ze stelde voor om wat DJ zat te eten te fotograferen en naar XXXX te sturen ter stimulatie en dat hebben ze ook gedaan.

De Officier van Justitie zegt dat ik dit interventiegesprek niet had mogen uitvoeren in verband met het omstreden beroepsverbod.

In een document van de reclassering dat recentelijk is toegevoegd aan het dossier, wordt bevestigd dat ik wel toestemming had om interventiegesprekken uit te voeren bij vrouwen, mits in groepsverband en ik ze direct zou doorverwijzen naar professionele hulpverlening.

Dit is een citaat van dat reclasseringsrapport.

7 januari 2016, mailwisseling tussen Dhr. Bakker en Reclassering:

“De heer Bakker stuurt een mail door van een vrouw die om hulp vraagt. De reclassering heeft deze mail beantwoord met een soortgelijke reactie als bij eerdere mails die hij heeft doorgestuurd. Namelijk dat hij dient door te verwijzen naar de juiste hulpverlening, zonder dat hij haar zijn eigen project maakt.”

Eén maand later heb ik een interventiegesprek gehad met de aangeefster en haar gezin.

Het gesprek was in groepsverband en na dit gesprek is zij doorverwezen naar professionele hulp, ik heb dus niets verkeerd gedaan.

K.