17 april 2020 – Dagboek van mijn aangeefster

Een paar weken geleden kreeg ik iets in handen wat het O.M. toegevoegd had aan het dossier. Het was het dagboek van mijn aangeefster. Toen ik dit last werd ik eerst verdrietig, maar daarna ook boos.

Dagboek van mijn aangeefster - Keith Bakker Official Blog

In dit dagboek wordt het maar al te duidelijk in wat voor een verschrikkelijke situatie zij zat met haar gestoorde ouders in de periode dat ik haar ontmoette. Door haar woorden te lezen zag ik de pijn en wanhoop van deze jonge vrouw en het raakte me diep.

Tegelijkertijd maakte dit dagboek ook duidelijk waarvoor ze me al die tijd nodig had en hoe ze mij manipuleerde om dit voor elkaar te krijgen. Ze wilde geld, ze wilde het huis uit en ik was haar ticket out.

Toen ik haar en haar familie ontmoette was ik zeer kwetsbaar en zij maakte zichzelf essentieel in mijn leven omdat ik zonder haar mijn kinderen niet echt kon zien. Ze werd mijn maatje, ik vertrouwde haar volledig en liet haar dan ook heel dichtbij komen. Met alle gevolgen van dien.

Na het lezen van haar dagboek heb  ik in al mijn boosheid twee blogs geplaatst waarin fragmenten stonden uit dit dagboek. Ik heb het hier over ‘Seks als wapen’ en ‘Ze kreeg wat ze wilde’. Met die laatste heb ik volledig vrede. Er stonden fragmenten in die ze zelf heeft geschreven in een hele moeilijke periode in haar leven en met dat van haar ouders.

De afgelopen dagen heb ik zeer slecht geslapen omdat ik toch met een duivels dilemma zit wat betreft de stukken uit haar dagboeken.  Ik word namelijk beschuldigd van verkrachting door deze jonge vrouw. Het O.M. beweert dat ik haar hulpverlener was en dat er daardoor sprake was van een machtspositie ten opzichte van de aangeefster.

Door deze verzonnen machtsrelatie zou de seks die wij hebben gehad worden omgetoverd tot een misdaad, namelijk verkrachting. Om het nog erger te maken heeft ze volop gelogen. Ze beweert dat de seks die wij hadden, tegen haar wil zou zijn geweest. Dit is absoluut gelogen. Maar goed, hier komt het dilemma.

Om te bewijzen dat de beweringen van haar en haar gestoorde ouders niet kloppen heb ik enkel en alleen het dossier tot mijn beschikking. Hier valt dus ook haar dagboek onder.

Daarnaast beschik ik ook nog over veel persoonlijk beeldmateriaal dat ik aan het dossier heb toegevoegd.

Er zullen maar weinig mensen zijn die mij geloven, dat is zeker. Het dossier kan mij helpen om met hun eigen woorden, leugens en tegenstrijdigheden aan te tonen, om op die manier hun beweringen te kunnen ontkrachten. De aangeefster en haar ouders liegen dat ze barsten en het dossier kan dit aantonen. Toegevoegd aan dit dossier, door de Officier van Justitie, is haar dagboek.

Volgens ons openbare en transparante rechtssysteem heb ik alle recht om fragmenten uit dit dossier te gebruiken en te publiceren.

Deze mensen hebben de openbare route gekozen, niet ik. Blijkbaar heeft de aangeefster mijn blogs gelezen en heeft ze hierover geklaagd bij de Officier van Justitie. Ze beweert dat het te persoonlijk zou zijn en ook te kwetsend. Ze wilt nu blijkbaar naar een advocaat stappen om mij te forceren deze gepubliceerde stukken te verwijderen van mijn blog. Dit is dus mijn dilemma.

Zal ik alles uit de kast halen om mijzelf te verdedigen tegen de valse beschuldigingen? Of zal ik rekening houden met de gevoelens van de aangeefster, die mijn leven probeert te ruïneren met haar valse aantijgingen?

Toen ik begon met dit blog heb ik al direct besloten om haar anonimiteit te waarborgen, dit doe ik nog steeds.

Wettelijk gezien ben ik hier niet toe verplicht. Sterker nog, ik ben vrij om haar naam, toenaam en foto of ander beeldmateriaal van haar openbaar te maken! Dit doe ik natuurlijk (nog) niet. Bovendien krijg ik geen enkele mogelijkheid op anonimiteit omdat ik Keith Bakker ben.

Maar wanneer ik al mijn woede en donkere emoties aan de kant zet, wil ik deze vrouw geen pijn doen. Zelfs niet na de valse aantijgingen naar mijn adres.

Ik sta in mijn recht om haar persoonlijke woorden uit het dossier te citeren en te publiceren, maar toch haal ik vandaag het deel dat zij als kwetsend ervaart van mijn blog af.

Niet omdat ik bang ben voor haar advocaat, maar omdat ik toch nog om haar geef. Eerlijk gezegd moet ik elke dag nog over mijn gekwetste en gebroken hart heen stappen om terug te komen bij mijn boosheid over de hele situatie, die ik zo hard nodig heb om mij te kunnen verdedigen in deze strijd.

Dus voor degenen die dit lezen; ik haal het laatste blog (Seks als wapen) offline.

De blogs zijn ook gelezen door mijn trauma-coach in Thailand.

Toen ik ze postte had ik al een dubbel gevoel, dus ik heb het toen bij hem neergelegd, met de vraag wat zijn mening hier over was. Hij vertelde mij dat hij zich zorgen om me maakte omdat hij veel signalen van PTSS terugzag in die blogs. Hij zei dan ook dat het beter was om deze blogs aan te passen of te verwijderen. Niet om de inhoud, maar om de toon van de stukken.

Ik zal dan ook niet meer direct citeren uit haar dagboek. Niet omdat ik bang ben voor het O.M. of haar advocaat, maar omdat er ooit een dag was dat ik van haar hield.

K.